้ว เขาเองก็ไม่กล้าแย่งกลับมาด้วย
หงุดหงิดเหลือเกิน
เซี่ยผิงกั่งอดกลืนน้ำลายสองสามทีไม่ได้ จากนั้นก็ถอนหายใจอย่างช้าๆ นั่นคือรัชทายาท ซึ่งเป็นเจ้านาย เขาเป็นข้าราชบริพารคนหนึ่ง…ยอมให้เขาหน่อยก็ไม่เป็นไร
เพียงแต่เขาเสียดายเหล้าของน้องหญิง ดูท่าดื่มสุราของรัชทายาทที่เหมือนกับวัวกินน้ำแล้ว เขาจะลิ้มรสชาติของมันบ้างหรือไม่!
จ้าวเสวียนจิ่งราวกับมองไม่เห็นสายตาเช่นนั้นของเซี่ยผิงกั่งอย่างไรอย่างนั้น เขาดื่มพลางเอ่ย “ไม่เลวๆ เป็นเหล้าที่ดีมาก น้องสาวของเจ้าเก่งวิชาการ เชี่ยวชาญเรื่องเหล้า แจ่มแจ้งในหยินหยาง ช่างเป็นอัจฉริยะอะไรเช่นนี้”
“…” เซี่ยเฉียว
“…” เซี่ยผิงกั่ง
สองคนพี่น้องตาคู่โตสบกับตาคู่เล็ก เซี่ยเฉียวรู้สึกเห็นอกเห็นใจข้าราชบริพารที่น่าสงสารเหล่านี้ แต่เวลานี้เซี่ยผิงกั่งกลับอิจฉาปรมาจารย์โม่ เพราะรัชทายาทไม่ได้แย่งเหล้าที่อยู่ในมือนางไป
“ท่านปรมาจารย์ ปกติแล้วน้องสาวของข้าติดตามท่านออกไปทำอะไรบ้างหรือ” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยถาม
เซี่ยเฉียวเอ่ยเสียงเบามาก “จับวิญญาณ สวดส่งวิญญาณ สะสมบุญกุศล แต่นางยังไม่เก่ง ก็ได้แค่…วิ่งทำธุระ”
เซี่ยผิงกั่งพยักหน้า “เรื่องสุขภาพร่างกายของน้องสาวข้านี้…ท่านพอจะมีวิธีบ้างหรือไม่ หากท่านต้องการเงิน ข้ากับท่านพ่อของข้าก็คิดจะหาวิธี…”
เมื่อพิจารณาจากสิ่งที่เกิดขึ้นกับตระกูลชิวเมื่อครู่นี้แล้ว ปรมาจารย์โม่คนนี้น่าจะเห็นแก่เงิน
มือที่กำลังเคลื่อนไหวของจ้าวเสวี
