ไม้ กลิ่นหอมหวานละมุน ความเป็นเหล้าเข้มข้น จนทำให้คนอดไม่ได้ที่จะจิบสักทีสองทีเพื่อลิ้มรสรสชาติของมัน
เซี่ยเฉียวเป็นคนหมักเหล้าที่ดีขนาดนี้?
เซี่ยผิงกั่งไม่ได้พูดอะไรทั้งสิ้น แค่ชิมมันทันที
เหล้าก็เหมือนคน บริสุทธิ์และสง่างาม มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ราวกับน้ำค้างหวานละมุน มิอาจลืมเลือนได้
น่าเสียดายนัก…
จ้าวเสวียนจิ่งค่อยๆ เหลือบมองเซี่ยผิงกั่ง จากนั้นจู่ๆ เขาก็ยื่นมือออกไปยกถ้วยเหล้าที่วางอยู่ตรงหน้าเขามาดื่มรวดเดียวหมด “เจ้าเป็นพี่ชาย เหตุใดจึงได้ทำเกินไปเช่นนี้ ข้าว่าคุณชายเซี่ยอย่าได้ดื่มเหล้านี้เลยดีกว่า หากคุณหนูเซี่ยรู้เข้า นางไม่รู้จะปวดใจแค่ไหน”
“…” ดวงตาเซี่ยผิงกั่งเบิกกว้าง
เขาไม่อยากจะเชื่อว่าถ้วยเหล้าของเขาจะว่างเปล่าไปเสียอย่างนั้น!?
“ข้าเป็นพี่ชายใหญ่ของนาง! นางจะปวดใจอะไรนักหนา!” เซี่ยผิงกั่งอัดอั้นตันใจ อีกอย่าง รัชทายาทเองก็ไม่ได้เทเหล้ากลับลงไปเสียหน่อยนี่ ใครจะดื่มก็คือดื่มเหมือนกัน หรือว่าหากรัชทายาทเป็นคนดื่มเหล้านี้แล้วน้องสาวของเขาจะไม่ปวดใจ!?
ปวดใจก็ไม่ทำให้ใครตายหรอก น้องสาวของเขาเองก็จะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว ถือโอกาสที่ตอนนี้นางยังหมักเหล้าได้อยู่ เขาก็ควรที่จะต้องลิ้มรสให้มากๆ หน่อยสิ
เซี่ยผิงกั่งหดหู่ใจอย่างยิ่ง เขาอยากจะอัดคนสักที
เขาอาจจะทำความผิดได้ แต่การล่วงเกินรัชทายาทนั้นเป็นไปไม่ได้
เขามองไหสุรานั้นอย่างไม่วางตา
รัชทายาทนำไหเหล้าไปวางไว้ใกล้ตนเองแล
