ั้นนะ”
ใบหน้าของเขาค่อยๆ เย็นเยียบลง “ยังมีใครอีก?”
“เอ่อ…” เซี่ยเฉียวชะงักไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็นึกถึงเซียวอวี้หรงหนอนหนังสือคนนั้นขึ้นมาก็เลยเอ่ยว่า “ศิษย์น้องใหญ่ก็นับเป็นอีกหนึ่งตัวเลือก แต่ข้าก็ยังรอดูอยู่”
ตัวตนนี้ของนางน่าจะเก็บไว้ไม่ได้แล้ว
ล่วงเกินศิษย์น้องทั้งสองคนในคราวเดียวกัน นางไม่มีรอดแล้ว
เซี่ยเฉียวถึงกับปวดหัวเลยทีเดียว
“เซียวอวี้หรง?” จ้าวเสวียนจิ่งก็ไม่เรียกเขาว่าศิษย์พี่แล้ว แต่เรียกชื่อเขาเลยตรงๆ ก่อนจะค่อยๆคลี่ยิ้ม “ตั้งนานขนาดนี้แล้วศิษย์พี่ใหญ่ก็ยังไม่ได้แต่งงานสักที ไม่สู้ข้าไปขอให้เสด็จพ่อพระราชทานสมรสให้ศิษย์พี่ดีกว่า!”
“…” เซี่ยเฉียวตกใจ นางรีบเอ่ยทันที “ข้าพูดเหลวไหลน่ะ”
หากขอสมรสพระราชทาน แล้วเกิดทั้งสองฝ่ายไม่เหมาะสมกันก็จะเป็นการทำร้ายหญิงสาวผู้อื่นไปเปล่าๆ
“ข้าก็พูดไปอย่างนั้นแหละ ศิษยพี่เซียวสนิทสนมกับข้า ข้าจะไปเจ้ากี้เจ้าการเรื่องของเขาโดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของเขาได้อย่างไรเล่า” จ้าวเสวียนจิ่งยิ้ม “ศิษย์พี่ อย่าได้กังวลไปเลย”
“…” เซี่ยเฉียวรู้สึกหนาวไปทั้งตัว
เมื่อก่อนนางคิดว่าเป็นโม่ชูเซิงก็ดี ถึงอย่างไรนางก็เป็นศิษย์พี่ มีความน่าเชื่อถือ
แต่ตอนนี้…ลูกหมาป่าดูเหมือนจะกัดคนเสียแล้ว
ตอนที่ 444 คนอัจฉริยะ
เซี่ยเฉียวราวกับนั่งอยู่บนเข็ม ในขณะที่เซี่ยผิงกั่งกลับเปิดเหล้าออกก่อนจะดมอย่างมีความสุข แล้วส่งให้รัชทายาทราวกับกำลังถวายของล้ำค่า
มันคือเหล้าผล
