ยนจิ่งหน้าหนา
เซี่ยเฉียวเบนหน้าหนี
คุณชายผู้สูงศักดิ์ เจ้าเจ้าชู้หลายใจแล้ว
ทันใดนั้นจ้าวเสวียนจิ่งก็ดึงมือของนางมาวางบนหลังเอวของเขา “เป็นอย่างไรบ้าง ศิษย์พี่สามารถดูลักษณะกระดูกได้ด้วยใช่หรือไม่ ทำไมท่านไม่ช่วยข้าดูหน่อยล่ะ”
“…” เซี่ยเฉียวรู้สึกว่านางจะเก็บมือนี้ไว้ไม่ได้แล้ว
ดูก็ดูสิ ทำไมต้องลงไม้ลงมือด้วย?
ใบหน้าของนางแดงก่ำ แต่น่าเสียดายที่คนอื่นไม่สามารถจะมองเห็นได้เนื่องจากหนังหน้าหนาๆ ที่นางแต่งไว้
นางกระทั่งดูเหมือนผู้มีประสบการณ์ที่มีสีหน้าสงบนิ่งมาก
“ไม่ต้องดูหรอก เจ้าเป็นรัชทายาท ไม่ว่าความมั่งคั่งหรือเกียรติยศเจ้าก็ไม่ขาดทั้งนั้น” เซี่ยเฉียวแอบชักมือกลับ แต่เขากลับบีบมือนางไว้แน่น เซี่ยเฉียวจึงเงยหน้าขึ้นมองเขา แต่กลับพบว่าในเวลานี้ดวงตาของเขาร้อนรุ่ม เขาจ้องมองจนใจนางเต้นกระตุก”
“ศิษย์น้อง เจ้าอยากจะแต่งกับข้าจริงๆ หรือ” เซี่ยเฉียวรวบรวมความกล้าเพื่อถามกลับ และไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาเห็น มือเล็กวางลงบนคางเขา “กระดูกของศิษย์น้องช่างหาได้ยากยิ่งในโลกใบนี้ อันที่จริงข้าก็อยากได้มันมานานแล้ว…”
