าคงจะไม่ได้ยินที่พวกเจ้าพูดหรอก ถือเสียว่าของชิ้นนี้เป็นเครื่องประดับธรรมดาชิ้นหนึ่งก็แล้วกัน” เซี่ยเฉียววางของคืนใส่มือของอาจารย์ชิว “ระหว่างคนในครอบครัวจะมีสนามพลังที่เชื่อมโยงกัน โจวไคอวิ๋นสวมใส่มันได้ ผู้เฒ่าทั้งสองก็สวมใส่ได้เช่นกัน”
อาจารย์ชิวยิ้มอย่างขมขื่น
แน่นอนว่าเขาจะไม่แย่งของสิ่งนี้จากหลานชายของเขา
อาจารย์ชิวผู้เฒ่าลุกขึ้นยืน “ขอบคุณท่านปรมาจารย์”
“สมควรแล้ว ราคากันเองห้าพันตำลึง” เซี่ยเฉียวบอกราคาออกไปพร้อมรอยยิ้มมาตรฐาน
อาจารย์ชิวอึ้งไปครู่หนึ่งจากนั้นเขาจึงได้สติคืนมา
หยกชิ้นนี้ดูไม่เลวเลย อย่างน้อยๆ ก็น่าจะขายได้สองสามพันตำลึง ปรมาจารย์ก็ยังใช้ยันต์ด้วย นางย่อมต้องเก็บเงินเพิ่มเป็นธรรมดา
“ข้ารีบร้อนออกมา ดังนั้น…จึงไม่ได้นำเงินมาด้วย ข้าจะส่งมาให้พรุ่งนี้ได้หรือไม่” อาจารย์ชิวยุ่งยากใจเล็กน้อย
เซี่ยเฉียวยิ้มอย่างใจกว้าง “ย่อมได้แน่นอน ให้ผู้ดูแลฉังที่หอส่องชะตารับไว้ก็พอแล้ว”
อาจารย์ชิวถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะจากไปด้วยความรู้สึกต่ำต้อย
เมื่ออาจารย์ผู้เฒ่าจากไปแล้ว เซี่ยผิงกั่งก็จ้องหน้านางหลายครั้ง “ปรมาจารย์ก็รู้แจ้งในหยินหยาง? พวกเจ้าสามารถมองเห็นวิญญาณได้? ความสามารถเช่นนี้นำมาหาเงินได้ด้วยหรือ”
