“…” โจวไคอวิ๋นได้ยินเช่นนั้นก็โอดควรญขึ้นมาอีก “ไม่ ไม่…ไม่แล้ว…”
“อืม หากเป็นเช่นนั้นเจ้าจะมาจ้องหน้าข้าและน้องสาวน้องชายของข้าด้วยสีหน้าดุร้ายเช่นนั้นอีกหรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามอีก
“ไม่แล้ว…” โจวไคอวิ๋นให้ความร่วมมืออย่างดี
เขาไม่อยากจะพูดหรอก แต่ชายคนนั้นจ้องมองเขาอยู่
เขาไม่กล้าทำอีกแล้ว
“ดีมาก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็ยอมรับแล้วว่าเจ้าทำผิดใช่หรือไม่ ลูกผู้ชายกล้าทำก็ต้องกล้ารับ เช่นนั้นแล้วเจ้าก็ขอโทษข้าเสียเถอะ” สีหน้าเซี่ยเฉียวจริงจัง “ตอนที่อยู่ในสำนักศึกษาสายตาของเจ้าทำให้ข้ากลัวมาก”
“…”อาจารย์ชิวใจสั่นสะท้าน
เหตุใดเขาจึงรู้สึกว่านังหนูคนนี้กำลังแก้แค้นเขาอยู่…
นังหนูคนนี้กลัวเป็นด้วย?
ขณะที่อาจารย์ชิวกำลังคิดจะเอ่ยอะไรออกมาหลานชายของเขาก็เปิดปากพูด “ข้าผิด ข้าสำนึกผิดแล้ว…อย่าตี อย่าตีข้าเลย…”
“…” อาจารย์ชิวรู้สึกว่าหัวใจของเขาถูกกรีดจนเป็นริ้วๆ
ดูสิ คนกักขฬะหยาบคายคนนี้ทำให้หลานชายของเขากลัวจนถึงขนาดนี้!
“ดี” สีหน้าเซี่ยเฉียวใจมีเมตตา “ช่างเป็นเด็กดี มาเถอะ มากินขนมกัน”
เซี่ยเฉียวหยิบขนมชิ้นหนึ่งแล้วยื่นให้เขา
นางหน้าตาใจดี น่ารักอ่อนโยน และยังยื่นมือไปลูบศีรษะโจวไคอวิ๋นอีก
“ฮือ…ท่านตา! ท่านตา…ข้ากลัว…” โจวไคอวิ๋นกลับซุกตัวเข้าไปในอ้อมอกของอาจารย์ชิวอย่างกะทันหัน
เซี่ยเฉียวหัวเราะออกมา “เด็กน้อยอย่าได้กลัวไปเลย ไม่มีอะไรหรอก พวกเราพี่น้องไม่กินคนหรอกน่า”
“มันก็ไม่แน่
