“อาจารย์มาได้บังเอิญพอดี ท่านพาเด็กคนนี้กลับไปเถอะ”
อาจารย์ชิวเดินโซเซเข้าไปตรงหน้าเด็กน้อย เกือบจะคิดว่าเด็กคนนี้กำลังจะตายเสียแล้ว
เขาสัมผัสร่างของโจวไคอวิ๋นอย่างสั่นเทาและไม่พบบาดแผลใดๆ จึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“พวก พวกเจ้าใช้เครื่องทรมานได้อย่างไร” น้ำเสียงของอาจารย์ชิวสั่นเทา
ด้านหลังเขายังมีบ่าวรับใช้ที่คอยคุ้มครองความปลอดภัยติดตามมาด้วย
เซี่ยเฉียวยิ้มเล็กน้อย “ถ้าหากพี่ชายใหญ่ของข้าต้องการทรมานเขา คุณชายน้อยโจวคงจะไม่มีพลังแกนกลางเต็มเปี่ยมเช่นนี้หรอก”
เวลานี้โจวไคอวิ๋นกำลังกอดอาจารย์ชิวไว้แน่นด้วยกลัวว่าจะถูกทุบตีอีก
เซี่ยผิงกั่งพ่นลมหายใจ “จะเด็กจะแก่ก็เข้ามาเลย ข้าไม่กลัวพวกเจ้าหรอก มีปัญญาก็เข้ามาพร้อมกันเลย”
