อาจารย์ชิวเคร่งขรึมและดูกังวลมาก
เซี่ยเฉียวจับหน้าอกของนางและเดินออกจากที่นั่นไปด้วยใบหน้าซีดเซียว
เมื่อคนอื่นเห็นนางแบบนี้ คนอื่นๆ ต่างก็คิดว่านางถูกรังแกแล้ว พวกนางจึงดูเหมือนโกรธเล็กน้อย
“อาจารย์ชิวเป็นต่ำช้าจริงๆ! เขาแก่ขนาดนี้แล้วแต่ยังคงรังแกเด็กอย่างเจ้าอีก!” ฉินหลิวโกรธจัดพลางเอ่ยเสริมด้วยเสียงเบาว่า “ไร้ยางอาย”
“ชู่ว” เซี่ยเฉียวยกมือขึ้นห้ามนาง “เคารพอาจารย์หน่อย”
ฉินหลิวแลบลิ้นออกมาทันที
เซี่ยเฉียวทนไม่ได้ที่จะต้องปิดบังนางจึงได้เล่าให้นางฟัง
เมื่อฉินหลิวได้ฟังจนจบแล้วก็ต้องอึ้งงันไป
“อาจารย์ชิวเป็นจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์จริงๆ เซี่ยเฉียว ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ช่างน่าอนาถจริงๆ กลายเป็นตัวหายนะไปเสียแล้ว” ฉินหลิวมองเซี่ยเฉียวอย่างเห็นอกเห็นใจ
“ไม่เป็นไรหรอก แค่คนของเรือนคงกู่ชนะได้ก็พอแล้ว ส่วนคนของเรืองหมู่ตันจะคิดอย่างไรข้าไม่ได้สนใจหรอก” เซี่ยเฉียวเอ่ย
“ชนะ?! มันยากเกินไป!” ฉินหลิวดูเหมือนจะไม่ค่อยมีความมั่นใจเท่าไรนัก
เซี่ยเฉียวเข้าใจได้ในทันทีว่าทำไมไม่มีอาจารย์สักคนในสำนักศึกษาที่คิดจะห้ามเรื่องนี้
ดูสิ นี่คือสภาพที่เป็นอยู่ของศิษย์ทั้งหมดในเรือนคงกู่
ไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลย ราวกับว่าพวกนางโง่เขลาเบาปัญญากว่าคนเรือนหมู่ตันมาตั้งแต่เกิดกระนั้น
“เจ้าเต็มใจที่จะก้มหัวคำนับคนของเรือนหมู่ตันทุกครั้งที่เจอหรือ” เซี่ยเฉียวถาม
ฉินหลิวส่ายหน้า
“เช่นนั้นก็ลองพยายามให้มากๆ เข้า” เซี
