างง่ายดาย
ตัวอย่างเช่นเผยหว่านเย่ว์ที่แค่เห็นนางทีแรกก็รู้สึกขัดหูขัดตาไปหมดแล้ว
เมิ่งซูเซียงอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “ข้าชอบเจ้าเพราะเจ้าช่วยข้าไว้ ส่วนคนอื่นๆ…แน่นอนว่าก็มีเหตุผลด้วย”
“อะไร?” เซี่ยเฉียวนั่งหลังตรงพลางมองเมิ่งซูเซียงอย่างจริงจัง สีหน้าของนางราวกับกำลังรอคำชม
“อย่างเช่นท่าทางตอนนี้ของเจ้า!” เมิ่งซูเซียงปิดปากหัวเราะ “ท่าทางของเจ้าน่าสนใจจริงๆ เจ้ารู้หรือไม่ว่าปกติเจ้าจะมี…อย่างไรนะ…”
เมิ่งซูเซียงคิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็ทำหน้าเลียนแบบเซี่ยเฉียว “มีสีหน้าอย่างนี้ ไร้อารมณ์ใดๆ หรืออาจจะมียิ้มน้อยๆ บ้างบางครั้งเหมือนกับผู้เฒ่าคนหนึ่ง แม้แต่ตอนที่มองอาจารย์หลี่ว์ผู้เฒ่าก็เป็นเช่นนี้! เจ้าทำให้อาจารย์หลี่ว์กลัวตั้งหลายครั้ง เวลาเขาพูดกับเจ้ากลับเหมือนกับการพูดคุยกับผู้อาวุโส ทำให้พวกเรารู้สึกสนุกสนานเฮฮามาก”
แน่นอนว่าพวกนางทั้งหมดแอบพูดถึงเรื่องนี้กันอย่างลับๆ
