กลียดที่พี่ชายข้าทำลายตระกูลโจวใช่หรือไม่”
ราวกับมีเปลวไฟในดวงตาของคุณชายน้อยตระกูลโจว เขาดูเหมือนลูกหมาป่าตัวเล็กๆ ที่จ้องมองนางอย่างดื้อรั้น
“การที่เจ้าเอาแต่จ้องมองข้าแบบนี้เปลี่ยนแปลงอะไรได้หรือ เจ้าจะจ้องข้าสักกี่วัน ข้าก็ไม่เจ็บไม่ปวด ไม่ได้เสียหายอะไร แต่เจ้าต่างหากที่จะเสียอนาคต” เซี่ยเฉียวเอ่ยอีก นางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยด้วยเสียงนุ่มนวลขึ้น “ไม่สิ อนาคตของเจ้าไม่มีแล้ว”
ราชบุตรเขยโจวทำให้คนตายไปมากกว่าร้อยชีวิต
แม้ว่าคนตระกูลโจวที่เหลือจะน่าสงสารเพียงใด แต่พวกเขาก็สมควรได้รับโทษ
เด็กน้อยตระกูลโจวคนนี้ยังเด็กและไร้เดียงสา ตอนแรกๆ เขารู้สึกโกรธแค้นในใจ คนอื่นๆ อาจจะสงสารเขาบ้าง
แต่ถ้าเวลาผ่านไปนานแล้ว เขาก็ยังคงโกรธแค้นไม่พอใจอยู่ก็จะทำให้คนอื่นรู้สึกว่าเขาไม่แยกแยะถูกผิด
ส่วนอนาคตนั้น…
ไม่มีแล้วจริงๆ
ตระกูลชิวออกหน้าช่วยเหลือเขา แต่คนทำผิดก็คือคนทำผิด ต่อให้มีการนิรโทษกรรมก็ไม่อาจเปลี่ยนความจริงเรื่องความผิดของตระกูลเขาได้
ตระกูลโจวสามรุ่นไม่อาจสอบเข้ารับราชการ
คำพูดของเซี่ยเฉียวทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจที่บอบบางของเด็กคนนี้อย่างไม่ต้องสงสัย
ดวงตาของเขาเป็นสีแดง ใบหน้าขาวๆ แต่เดิมของเขาตอนนี้ก็เป็นสีแดงเล็กน้อย แต่น่าเสียดายที่เขายังเด็กเกินไปจนดูไม่น่ากลัวเลยสักนิด
“เจ้าชื่ออะไร” เซี่ยเฉียวถาม
เด็กคนนี้ไม่สนใจนาง
“เจ้าเกลียดพวกเรามาก แต่ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยชื่อของเจ้าเอง ต่อไ
