ปเจ้าจะกลายเป็นคนไม่มีชื่อเสียง ถึงเกลียดพวกเราอยู่ในใจ แต่ข้ากับพี่ชายของข้าจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเจ้าเป็นใคร” เซี่ยเฉียวเอ่ยคำพูดโหดร้ายอีกครั้ง
“โจวไคอวิ๋น!” เด็กน้อยขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตอบ
“เอาล่ะ โจวไคอวิ๋น เจ้ามาหาข้าทำไม? เจ้าต้องการแสดงความบริสุทธิ์ของมารดาเจ้า?” เซี่ยเฉียวถาม
“ท่านแม่ของข้าเป็นผู้บริสุทธิ์อยู่แล้ว! เรา พวกเราไม่รู้ว่าเขาฆ่าคน!” โจวไคอวิ๋นเอ่ยอย่างโกรธจัด
เซี่ยเฉียวมองเขาอย่างสงบ
“ตอนที่ท่านแม่ของเจ้าแต่งงานเข้าตระกูลโจว นางรู้หรือไม่ว่าตระกูลโจวเป็นที่โปรดปราน? นางรู้หรือไม่ว่าตระกูลโจวนั้นเป็นพระญาติใกล้ชิด คิดว่าจะเกี่ยวดองกัน และคิดว่าตระกูลโจวจะคงอยู่ต่อไปหลายชั่วอายุคน” แต่ละคำของเซี่ยเฉียวจริงจังอย่างยิ่ง “ท่านแม่ของเจ้าย่อมรู้อยู่แล้ว แม้แต่ครอบครัวท่านตาของเจ้าก็คิดว่าตระกูลโจวนั้นไม่เลวเลย ดังนั้นจึงได้ให้นางแต่งเข้าตระกูลโจวไป”
“การแต่งงานของผู้หญิงคือการกลับชาติมาเกิดใหม่ ท่านแม่ของเจ้า…ไปเกิดใหม่ผิดที่”
“ระหว่างสามีภรรยา ภายในครอบครัว เดิมทีก็ต้องร่วมเป็นร่วมตาย แบ่งปันศักดิ์ศรีและความอัปยศกันอยู่แล้ว ใครจะไม่รู้บ้างว่ามันไม่เป็นธรรมต่อท่านแม่ของเจ้า? แม้แต่ข้า บิดา และพี่ชายของข้าก็รู้ แต่เจ้าคือคนตระกูลโจว เรื่องนี้เปลี่ยนแปลงได้หรือไม่? ความผิดของราชบุตรเขยโจวลบล้างได้หรือ กฎหมายเป็นเช่นนี้ ไม่มีใครทำอะไรได้ทั้งนั้น การที่เจ้ามาที่นี่เพื่อโทษคนอื
