เมืองหลวงนานแล้ว เจ้าว่าด้วยความสามารถในการเรียนของข้าจะสามารถเป็นอาจารย์ได้หรือไม่” จ้าวซวีจื่อเอ่ยถามบ่าวรับใช้ของเขา
“แม้ว่าคุณชายใหญ่จะอายุยังน้อย แต่ท่านมีความรู้ความสามารถสูงย่อมเป็นอาจารย์ได้อย่างแน่นอน!” บ่าวรับใช้เยินยอ
จ้าวซวีจือไม่เอ่ยอะไรอีก
ตอนนี้เขาอายุสิบแปดแล้ว เขากลับมาเมืองหลวงในครั้งนี้ เสด็จพ่อของเขาตั้งใจที่จะให้เขาเข้าวังรับตำแหน่งองครักษ์ สองสามปีให้หลังค่อยปรับตำแหน่งขึ้น พอถึงเวลาก็หาที่ดีๆ สักแห่งรับตำแหน่งผู้บัญชาการทหาร หรือเป็นผู้ตรวจการในที่ที่มั่นคงสักที่ หากเขาทำได้ไม่เลวก็แทบจะขอพระราชทานตำแหน่งจวิ้นอ๋องจากองค์ฮ่องเต้ได้แล้ว
เขารู้ด้วยว่าด้วยความสามารถของเขา ตราบใดที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิดพลาดเลยตลอดชีวิต หากเขาโชคดีก็คงจะได้เป็นอ๋องในยามชรา แต่ถึงแม้เขาจะโชคไม่ดีเท่าไรก็ยังจะสามารถเป็นอ๋องได้หลังจากที่ตายไปแล้ว
อย่างไรก็ตามผลสุดท้ายจากการทำงานหนักทั้งชีวิตของเขานี้ ก็จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของน้องรองของเขาเท่านั้น
จ้าวซวีจือมีแผนในใจ
เขาในวัยนี้ก็ควรที่จะแต่งภรรยาได้แล้ว
เข้าเมืองหลวงคราวนี้เขาจะต้องหาภรรยาที่มาจากตระกูลดี ทั้งรู้ความและมีมารยาท
หลังจากที่พวกเขามาเมืองหลวงแล้ว น้องรองของเขาก็สุขภาพไม่ดีมาตลอด เดิมทียังคิดว่าเขาจะไม่รอดแล้ว…ดังนั้น ผู้หญิงที่เสด็จแม่เลือกเอาไว้ให้เขาจึงล้วนแต่มีสถานะสูงหรือมีชื่อเสียงที่ดีทั้งนั้น
แต่ตอนนี้ตัวเลือกทั้งหม
