ไปพอสมควรแล้ว..” เซี่ยเฉียวมึนงงไปหมด
ก่อนหน้านี้ถั่วเงินที่อยู่ในมือของนางมีมากกว่าหมื่นเมล็ดแล้ว
การออกไปนอกเมืองมีค่าใช้จ่ายไม่น้อย เพราะต้องซื้อเสื้อผ้าและพวกยาต่างๆ จึงเหลือถั่วเงินประมาณหนึ่งพันเมล็ดเท่านั้น ต่อมานางชนะเดิมพันกับซย่าหย่าอวิ๋นจึงได้พอร่ำรวยขึ้นมาบ้าง
ถั่วเงินหกพันเมล็ดนี้อาจจะดูว่ามาก แต่จริงๆ แล้วไม่ได้มีประโยชน์เท่าใดนัก เนื่องจากภายในสำนักศึกษาแห่งนี้มีของดีๆ ขายมากมายเต็มไปหมด
แม้แต่ชาดก็ยังมี ซ้ำยังเป็นของชั้นดีมีคุณภาพอีก
ก่อนหน้านี้นางก็ได้ซื้อเอาไว้บ้างแล้ว และเหลือถั่วเงินเอาไว้ใช้ประจำวันสองพันเมล็ดโดยไม่ต้องกังวลใจ
แต่ตอนนี้อาจารย์หลี่ว์จะริบถั่วเงินจากนางไปเลยแปดพัน!
เซี่ยเฉียวแทบจะหายใจไม่ออก
“ท่านไม่มีเหตุผล รางวัลสำหรับการสอบแต่ละครั้งคือถั่วเงินหนึ่งพันเมล็ดเท่านั้น ถ้าข้าไม่ได้ที่หนึ่ง ข้าก็ต้องจ่ายสำหรับการสอบนี้แทน?” เซี่ยเฉียวพ่นลมหายใจและพยายามสงบสติอารมณ์
“ก็ย่อมเป็นเช่นนั้น อาจารย์เป็นคนออกข้อสอบเอง และเป็นการออกข้อสอบให้ศิษย์ที่เข้าเรียนตามเวลาเป็นประจำ ซึ่งเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอยู่แล้ว แต่เจ้า…ไม่เคยเข้าเรียนวิชาของพวกอาจารย์ท่านอื่นเลย เพื่อเป็นการแสดงความเคารพก็ต้องมอบค่าใช้จ่ายให้พวกเขาบ้าง อย่างเช่น ศิษย์จากสำนักศึกษาอื่นในเมืองหลวงที่ต้องการเข้าหอหนังสือของสำนักศึกษาหลวงก็ต้องจ่ายเงินบางส่วนซึ่งเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล” อาจารย์หล
