วีจือนึกไม่ถึงว่าปรมาจารย์ท่านนี้จะเป็นผู้หญิง
“ข้าได้ยินมาว่าท่านปรมาจารย์ช่วยน้องรองของข้าไว้ ดังนั้นข้าจึงได้มาแสดงความขอบคุณเป็นการเฉพาะ ข้าก็ไม่ทราบว่าท่านปรมาจารย์โปรดปรานสิ่งใดจึงได้เลือกซื้อของบางอย่างมาให้ตามที่คิดว่าเหมาะสม หวังว่าท่านจะไม่รังเกียจ” จ้าวซวีจือเอ่ย
เซี่ยเฉียวมองใบหน้าของเขาแล้วก็ยิ้ม “ดวงตาคู่นี้ของคุณชายใหญ่คล้ายของคนคนหนึ่งอยู่บ้าง”
จ้าวซวีจือชะงักไป “ท่านหมายถึงรัชทายาท?”
เซี่ยเฉียวเลิกคิ้ว “อืม”
“ที่แท้ท่านก็เคยพบกับรัชทายาทมาก่อน” จ้าวซวีจือดูอบอุ่นละมุนละไมอย่างยิ่ง “ก่อนหน้านี้ก็เคยมีคนพูดเช่นนี้มาบ้าง ฮ่องเต้ยังทรงเคยเรียกข้าเข้าเฝ้าเพราะความคล้ายคลึงนี้ ข้ามีใบหน้าคล้ายกับรัชทายาทได้ก็นับว่าเป็นบุญวาสนาของข้า”
“ตอนที่เจ้าพูดเช่นนี้…ก็ไม่ค่อยเหมือนเท่าไรแล้ว ดวงตาคู่นั้นของรัชทายาทมีดวงดาวมากมาย แต่ในดวงตาของเจ้ามีเมฆหมอกดำมืด ดูหม่นหมอง” เซี่ยเฉียวเอ่ยเรียบง่าย
จ้าวซวีจือตกตะลึงเล็กน้อย
ใบหน้าที่ยิ้มแย้มแต่แท้จริงแล้วข้างในไม่ได้ยิ้มไปด้วย
เซี่ยเฉียวเพียงแต่รู้สึกว่าเขาคล้ายกับรัชทายาทขึ้นมาในชั่วขณะที่ได้สบตากับเขาเท่านั้น
ถึงอย่างไรพวกเขาก็แซ่จ้าวเหมือนกัน มีบรรพบุรุษเดียวกันจึงมีความคล้ายคลึงกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ตอนนี้นางกลับไม่เห็นความคล้ายคลึงใดๆ อีกแล้ว
คนอื่นๆ ต่างก็พูดกันว่ารัชทายาทเย็นชาโหดเหี้ยม หากเขาจับตาดูใครคนนั้นก็ถือว่าจบอนา
