คตแล้ว แต่ในความเป็นจริง เมื่อนางได้คบหาแลกเปลี่ยนกับรัชทายาทหลายครั้งหลายหนเข้า นางกลับรู้สึกได้ว่าความเย็นชาของรัชทายาทมีไว้ใช้กับคนที่ไม่คนรู้ความพวกนั้นเท่านั้น
รัชทายาทใจดีมีเมตตา จิตใจเอื้อเฟื้อ โหงวเฮ้งของเขาจึงดี
“ปรมาจารย์ช่วยน้องชายของข้าไว้ก็นับได้ว่าเป็นผู้มีพระคุณของข้าแล้ว ต่อไปข้าจะต้องมาเยี่ยมท่านให้บ่อยๆ” สีหน้าของจ้าวซวีจือจริงจัง แต่รอยยิ้มของเขากลับให้ความรู้สึกน่าขนลุก
“เห็นแก่ของขวัญขอบคุณที่เจ้ามอบให้ ข้าจะมอบคำพูดให้เจ้าสักเล็กน้อยก็แล้วกัน” เซี่ยเฉียวรับแส้ปัดอันนั้นมา
จากนั้นนางก็จุ่มมันลงในน้ำชาและเขียนลงบนโต๊ะว่า “ความโลภไม่มีจุดจบที่ดี รู้จักพอจึงรุ่งเรืองในบั้นปลาย”
นางมองดูแล้วโหงวเฮ้งของเขาเป็นคนมีปัญญา หากเขารู้จักพอใจและมีความสุขกับสิ่งที่มี รักษาสิ่งที่ได้รับไว้ และพยายามทำดีที่สุดตามความสามารถแล้ว ต่อไปเขาก็อาจจะได้ตำแหน่งอ๋องมาด้วยความสามารถของตนเองก็เป็นได้
จะมัวแต่มองสิ่งที่อยู่ในมือบิดาของตนเองไม่ดีหรอก
เซี่ยเฉียวเขียนประโยคพวกนี้ออกมาอย่างชัดเจน
จ้าวซวีจือมองแล้วกลับยิ้ม “ขอบคุณท่านปรมาจารย์ที่ชี้แนะ แต่ท่านเคยคำนวณดวงชะตาของตนเองบ้างหรือไม่”
“ไม่เคย ข้าคำนวณชะตาคนอื่นแต่ไม่คำนวณของตนเอง คนที่อยู่ในเหตุการณ์ย่อมมองอะไรไม่ชัด” เซี่ยเฉียวสงบนิ่งอย่างยิ่ง
“ปรมาจารย์มีความสามารถเช่นนี้ย่อมเป็นผู้มีชะตาชีวิตที่ดี เหตุใดจึงไม่มีความมั่นใจในตนเองเล
