พบเจอเซียวอวี้หรงและรัชทายาทมาก่อน แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่านางชอบหรือไม่ชอบ
แต่ท่านอาจารย์ผู้เฒ่าก็แปลกประหลาดจริงๆ เขาแค่แสร้งทำเป็นยิ้มอย่างลึกซึ้ง “นางดูโหงวเฮ้งได้ จิตใจสะท้อนออกมาทางรูปลักษณ์หน้าตา ข้าเห็นว่าพวกเขาสองคนมีโหงวเฮ้งดีจิตใจก็น่าจะดีด้วยแน่นอน”
แต่รูปร่างหน้าตาเขาก็ไม่ได้แย่ ยิ่งกว่านั้น ตั้งแต่เขายังเป็นเด็กก็ยังมีบางคนว่าเขาคล้ายรัชทายาท!
ตอนที่เขายังเป็นเด็ก แขนของรัชทายาทยังไม่มีปัญหาและบุคลิกของเขาก็อ่อนโยน เขาคอยเลียนแบบรัชทายาทไปหมดทุกอย่างและได้รับคำชมอย่างมาก
ดังนั้นเขายิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่ว่าเหตุใดรัชทายาทจึงสามารถกราบอาจารย์ได้ แต่เขากลับทำไม่ได้
หลีซื่อเหยี่ยนเห็นว่าเขาดื้อดึงกลับทิ่มแทงใจเขาด้วยการบอกว่า หากรัชทายาทถูกปฏิเสธแม้ว่าเขาจะไม่พอใจก็ทำได้ แค่ต้องเรียนรู้และอ่านหนังสือให้มากเข้าไว้ ไม่เหมือนกับเขาที่ยังดื้อดึงไม่ยอมถอยเช่นนี้ ทั้งยังบอกอีกว่า…
เขาแตกต่างจากโม่ชูเซิงมากนัก ไม่เหมาะที่จะเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน
โม่ชูเซิง คนที่ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้ากันสักครั้งกลับกลายเป็นอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา
ในช่วงสองสามวันนั้นพระชายาก็ทรงให้กำเนิดทารกเพศชาย แล้วเขายังมากราบอาจารย์ไม่สำเร็จอีกจึงกลายเป็นตัวตลกของผู้อื่น
จ้าวซวีจือยิ้มเยาะ
หลีซื่อเหยี่ยนรักใคร่เอ็นดูศิษย์คนนี้ เขาย่อมไม่ทำอะไรโม่ชูเซิงแน่นอน
แต่ทว่าหลีซื่อเหยี่ยนนั้นสำคัญมาก
ศิษย์ของเขา
