ากนั้นน้องรองของเขาจะล้มป่วยลงจริงๆ กระทั่งไม่ดีขึ้นเลยด้วยซ้ำ
เขาครุ่นคิดถึงเรื่องนี้มาก และเคยคิดที่จะเอาลูกข่างสีทองกลับคืนมา แต่หลังจากลังเลอยู่หลายครั้งเขาก็ล้มเลิกความคิดไป
มันไม่ใช่ความผิดของเขา เขาแค่คิดว่าโลกนี้มีสิ่งลึกลับอะไรเช่นนี้ด้วยหรือ ลูกข่างอันเดียวจะสามารถฆ่าคนได้
ทั้งๆ ที่เขามีเจตนาดี
จ้าวซวีจือกดข่มอารมณ์ของเขา แววตาดูมืดมนเล็กน้อย
“เจ้าไปสืบมาหน่อยว่าปรมาจารย์ท่านไหนเป็นคนช่วยน้องรองเอาไว้ กลับไปเตรียมของขวัญไว้ ข้าจะไปแสดงความขอบคุณด้วยตัวเอง” จ้าวซวีจือเอ่ยกับคนที่คอยปรนนิบัติเขาอยู่ด้านนอกในที่สุด
เซี่ยเฉียวพักอยู่ที่คฤหาสน์เป็นเวลาสามวัน
อย่างไรก็ตามนางให้คนไปส่งจดหมายแจ้งตระกูลเซี่ยไว้ว่าตนเองออกไปพร้อมกันโม่ชูเซิง
เซี่ยผิงกั่งเป็นคนใจกว้างอยู่แล้วจึงไม่ได้ถามอะไรเลยแม้แต่น้อย
ก่อนที่นางจะจากไป หนิงเป่ยหวังเชิญนางไปพบและวาง…ทองเอาไว้ตรงหน้านางจำนวนมาก
ทองคำแท้ๆ สะท้อนแสงวิบวับ
เซี่ยเฉียวบังคับตนเองให้เก็บสีหน้าอาการไว้ ไม่ได้แสดงความกระตือรือร้นออกมามากจนเกินไป ถึงขนาดไม่ได้มองอะไรมากมายนักดูราวกับเป็นผู้วิเศษที่เห็นของเงินทองเป็นดั่งมูลสัตว์เท่านั้น!
“ก่อนหน้านี้ข้าเคยพูดไว้ว่า หากท่านช่วยลูกข้าได้จะตอบแทนทองหนึ่งหมื่น” หนิงเป่ยอ๋องจริงจังอย่างยิ่ง
เซี่ยเฉียวก็จริงจังมากเช่นกัน “แม้ว่าชีวิตคนเราจะไม่สามารถวัดด้วยเงินทองได้ แต่ของขวัญขอบคุณมากมายขนาดนี้ก็
