ยจะสนใจรูปหล่อเทพเจ้าว่าเป็นทองคำหรือไม่
ดูปรมาจารย์ท่านนี้สิ คิดถึงแต่ชาวบ้านตาดำๆ ช่างเป็นคนดีเหลือเกิน!
“ข้าได้เรียนรู้แล้ว” หนิงเป่ยอ๋องเอ่ยด้วยความเคารพศรัทธาก่อนจะเอ่ย “วันนี้ลูกของข้าลุกขึ้นมานั่งพูดคุยกับพระชายาของข้าได้บ้างแล้ว หมอหลวงเองก็บอกว่าอาการของเขาดีขึ้นมาก เพียงแต่ข้ายังมีเรื่องที่อยากจะขอร้องปรมาจารย์อยู่อีกเรื่องหนึ่ง”
“ท่านอ๋องเชิญพูด” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างสุภาพ
“ข้ากลับมาเมืองหลวงคราวนี้คงจะไม่กลับไปอีกสักระยะหนึ่ง ฮ่องเต้เองก็มีพระประสงค์ให้ข้าใช้ชีวิตยามชราที่นี่ ข้าเองก็มีบุตรชายอยู่แค่สองคนเท่านั้น คนโตก็โตแล้ว แต่คนเล็ก…เมื่อเขาต้องมาพบเจอเรื่องคราวนี้ ข้าก็รู้สึกไม่ค่อยวางใจ หากขาสามารถกราบท่านปรมาจารย์เป็นอาจารย์ได้คงจะดียิ่งนัก” หนิงเป่ยอ๋องเอ่ย
“กราบอาจารย์?” คำพูดของเขาทำให้เซี่ยเฉียวที่นิ่งสงบมาตลอดรู้สึกประหลาดใจ
องค์ชายน้อยของหนิงเป่ยอ๋องผู้นี้สถานะสูงส่งยิ่งนัก ขอเพียงแต่เขาไม่ก่อกบฏก็จะมีอำนาจบารมีไปตลอดชีวิต!
สถานะเช่นนี้หรือจะกราบนางเป็นอาจารย์
วิสัยทัศน์…ดีจริงๆ
แต่เมื่อนางคิดถึงสถานะของตนเอง…
เซี่ยเฉียวยิ่งรู้สึกว่าไม่เหมาะสม
นางไม่เพียงแต่เป็นโม่ชูเซิงแต่ยังเป็นเซี่ยเฉียวด้วย หากวันใดวันหนึ่งตัวตนของนางเกิดถูกเปิดเผยขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ พอถึงเวลานั้นหนิงเป่ยอ๋องอาจจะรู้สึกว่าตนเองโดยหลอกขึ้นมาได้ ซึ่งจะไม่ใช่เรื่องดีต่อตระกูลเซี่ย
“เด็กคนนี
