นที “ลูกสมควรตาย! ระหว่างที่เดินทางมาลูกเห็นว่าน้องรองดูไม่มีความสุข คิดว่าเขาคงจะเบื่อจึงได้หาอะไรให้เขาเล่นสนุก ตอนนั้นบังเอิญผ่านเมืองเล็กๆ เมืองหนึ่งพอดี ภายในเมืองมีโรงรับจำนำอยู่ ลูกจึงได้เข้าไปดู พอเห็นลูกข่างอันนั้นเข้าก็รู้สึกถูกใจ หลังจากนำกลับมาแล้วก็บอกว่าเก็บได้ในระหว่างเดินทาง น้องรองยังบอกว่าลูกโชคดี เราสองคนยังไปเดินเล่นในป่าและเล่นเกมหาสมบัติกันด้วย…”
“ลูกไม่ทราบจริงๆ ว่าลูกข่างสีทองนั่นจะมีปัญหา!” จ้าวซวีจือก้มศีรษะแทบจะติดพื้น
เขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว ดูหวาดกลัวและน่าสงสาร
เมื่อหนิงเป่ยอ๋องเห็นบุตรชายของตนเองถ่อมตนและขี้ขลาดเช่นนี้ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก
พระชายาแค่นเสียงเยาะ “ข้าเคยบอกเจ้าแล้วอย่างไรเล่า ไม่ว่าจะเป็นของอะไรที่จะให้องค์ชายก็ตามจะต้องผ่านสายตาของข้าก่อน เหตุใดเจ้าจึงไม่เชื่อฟัง!”
“ลูกบอกน้องรองแล้ว…ลูกนึกว่า นึกว่าเสด็จแม่รู้อยู่แล้ว…” น้ำเสียงจ้าวซวีจือสั่นราวกับเสียงสะอื้น
