น้อยอาจจะทนไม่ไหวอีกต่อไป แต่ตอนนี้เขาตรวจดูแล้วดูเหมือนชีพจรของเขาจะมีกำลังขึ้นมาเล็กน้อย สีหน้าก็ไม่เลว อาการป่วยไม่ได้ดูเลวร้ายเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว?!”
นี่เขาใช้ยาวิเศษอะไรหรือ
“อาการขององค์ชายน้อยดีขึ้นแล้ว ข้าน้อยจะให้ยาที่อ่อนโยนและบำรุงแก่องค์ชายน้อยก็น่าจะดีขึ้นได้ แต่…” เมื่อนึกถึงสภาพก่อนหน้าขององค์ชายน้อย ท่านหมอก็ไม่กล้าพูดจามั่นใจมากเกินไป “กว่าจะหายต้องใช้เวลา ท่านอ่องอย่าได้ใจร้อน”
เวลานี้หนิงเปยอ๋องไม่ได้ร้อนใจ ขอแต่สามารถรักษาชีวิตของลูกชายเขาเอาไว้ได้ก็พอ ค่อยเป็นค่อยไปก็ได้ เขาไม่ได้ขออะไรมากเลย!
พระชายามองดูลูกชายของนางด้วยความสงสาร
หลายปีมานี้มีคนไม่น้อยที่หัวเราะเยาะนางว่ามีลูกในวัยชรา แต่นางก็ไม่ได้สนใจอะไร นางมีแค่เขาเท่านั้นที่เป็นยอดดวงใจ ตราบใดที่นางยังมีชีวิตอยู่ นางก็จะดูแลลูกชายของนางให้ดี!
“ท่านพี่ เรื่องลูกข่างสีทองและของที่มาจากใต้ดินพวกนั้นจะต้องตรวจสอบให้กระจ่างหรือไม่” พระชายาหันไปเอ่ยกับสามีของนาง
หนิงเป่ยอ๋องรักใคร่ภรรยาของเขามาก แม้ว่าตอนนี้ทั้งสองคนจะอายุหกสิบเศษแล้วก็ตาม แต่ความรักนั้นกลับลึกซึ้งยิ่งกว่าตอนที่พวกเขายังหนุ่มสาวเสียอีก
“ฮูหยินวางใจได้ ของที่ได้มาจากใต้ดินนี้ข้าจะต้องสืบที่มาที่ไปให้รู้ชัดแน่ ส่วนลูกข่างสีทองนี้…” สีหน้าหนิงเป่ยอ๋องเย็นชาลงเล็กน้อยก่อนจะหันไปเอ่ยกับพ่อบ้าน “ไปตามคุณชายใหญ่มา!”
เขาเองก็รู้ดีว่า หากลูกคนเล็กของเข
