าถูกคนปองร้าย คนที่น่าสงสัยที่สุดก็คงจะเป็นชายารองและลูกชายคนโตของเขานั่นเอง
เพียงแต่ช่วงนี้เขาตรวจสอบทุกสิ่งที่สามารถตรวจสอบได้แล้วก็ไม่พบสิ่งของที่ลูกชายคนเล็กของเขาใช้จะมีพิษอะไร ชายารองของเขาก็สันโดษ และไม่เคยเข้าใกล้คฤหาสน์เลย ส่วนลูกชายคนโตของเขาก็นับว่าวางตัวเหมาะสม ไม่ได้มีท่าทีอะไรผิดปกติแต่อย่างใด
ดังนั้นจึงอ่อนโยนเมตตากับเขาเสมอมา
ทว่าตอนนี้กลับเป็นลูกชายคนโตของเขาที่เป็นคนมอบลูกข่างสีทองนี้มาให้
จะให้เขาไม่คิดมากและไม่ถามมากก็คงไม่ได้!
“ข้าขอเชิญท่านปรมาจารย์พักผ่อนอยู่ที่คฤหาสน์นี้ก่อนสักวันสองวันได้หรือไม่ หลักๆ คืออาการป่วยของลูกชายข้านี้…ข้ายังไม่ค่อยวางใจนัก” หยิงเป่ยอ๋องเอ่ย
เซี่ยเฉียวลังเลเล็กน้อย
เดิมทีวันนี้นางจะต้องไปสำนักศึกษาแล้ว แต่กลับลาเรียนเพื่อมาหาเงินที่นี่ ถ้าหากพรุ่งนี้นางยังไม่เข้าเรียนอีก…เกรงว่าอาจารย์หลี่ว์ผู้เฒ่าคงจะไม่พอใจนัก
แต่ในเมื่อนางรับงานนี้มาแล้วก็ยังต้องรับประกันหลังการขาย
“ได้สิ” เซี่ยเฉียวพยักหน้าเล็กน้อยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
เมื่อหนิงเป่ยอ๋องได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “หากท่านปรมาจารย์ต้องการอะไรก็ขอให้ฝูหมั่นไปจัดการได้เลย เด็กคนนี้ทำงานดีและรอบคอบ ท่านจะต้องพอใจแน่นอน”
พ่อบ้านฝูหมั่นที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ยิ้มแย้มหน้าบานขึ้นมาทันที
มีรางวัล จะต้องมีรางวัลแน่!
ครั้งก่อนตอนที่เขาไปหาปรมาจารย์ก็เพิ่งจะไปซื้อยันต์โชคลาภมาปึกหนึ่ง ดู
