ได้แน่นอน ก็ยังไม่สามารถที่จะใช้วิญญาณให้ไปทำเรื่องชั่วร้ายได้ มิฉะนั้นชีวิตน้อยๆ ของนางนี้ก็บอกลาญาติพี่น้องไปได้เลย
วิญญาณแค้นตนนั้นนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง
เขาไม่ได้พูดอะไรอีก แต่ก็ไม่ได้คัดค้านขัดขืนแต่อย่างได้
วิญญาณแค้นที่ถูกฟันจนตายนี้เป็นพี่ใหญ่ เมื่อเขาหยุดนิ่งลงในเวลานี้ พลังก็น้อยลงมาก
เซี่ยเฉียวรับลงมือเก็บวิญญาณแค้นนี้ทันที
เมื่อวิญญาณลงไปอยู่ในขวดกระเบื้องแล้วนางก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น “พี่สาว ข้าอยากได้พ่อแม่ที่ดีๆ…”
พริบตานั้นมือของเซี่ยเฉียวก็สั่นขึ้นมาทันที
“ปรมาจารย์?” หนิงเป่ยอ๋องมองนางด้วยความสงสัย “เก็บไปแล้วหรือไม่”
คำพูดเหล่านั้นที่ปรมาจารย์พูดออกมาเมื่อครู่ฟังดูน่ากลัวมาก แต่เวลานี้หนิงเป่ยอ๋องและทุกคนเลือกที่จะลืมมันไปเสีย
“เก็บไปแล้ว” เซี่ยเฉียวปรับอารมณ์ของนางเล็กน้อยก่อนจะหยิบลูกข่างสีทองนั้นขึ้นมา “ข้าจะเอาของสิ่งนี้ไปด้วย มันมีวิญญาณแค้นสิงอยู่นานเกินไป จะต้องกำจัดพลังชั่วร้ายก่อน”
พอกำจัดพลังชั่วร้ายหมดไปแล้วก็ค่อยหลอมทองเอาไปทำอาวุธวิเศษไว้ใช้
“เชิญท่านตามสบาย” หนิงเป่ยอ๋องไม่ได้สนใจของพวกนี้แต่กลับเอ่ยขึ้น “ไม่ทราบว่า…เป็นสิ่งชั่วร้ายอันใดหรือ เมื่อครู่ข้าได้ฟังอยู่ ดูเหมือนว่าจะต้องการให้ข้าออกหน้า หากเขายอมปล่อยลูกชายของข้าไปจริงๆ ข้าจะไปทำให้เดี๋ยวนี้เลย!”
“เป็นเด็กๆ ที่ถูกพ่อแม่รังแกจำนวนหนึ่ง น่าจะเป็นเพราะเขาเห็นว่าองค์ชายน้อยเป็นที่รักจึงเกิดค
