วามอิจฉา และคิดจะเอาตัวเขาไป แต่ด้วยความสามารถของพวกเขา อันที่จริงแล้วการจะเอาชีวิตขององค์ชายน้อยไม่ใช่เรื่องอยากอะไร แต่ที่ปล่อยไว้นานขนาดนี้ ดูท่าแล้ว…พวกเขาคงจะใจอ่อนเมื่อได้เห็นว่าท่านทั้งสองรักใคร่เอ็นดูองค์ชายน้อยถึงขนาดนี้”
เพียงแต่เมื่อเป็นวิญญาณแค้นแล้วก็ดื้อรั้นเป็นธรรมดา
ต่อให้ใจอ่อนก็ไม่สามารถถอยกลับได้
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” หนิงเป่ยฮ่องพูดจบก็รีบเข้าไปดูลูกชายของตนเอง
องค์ชายน้อยยังอ่อนแรงแต่เขาก็รู้สึกได้ว่าการหายใจของลูกชายเขาเริ่มราบรื่นขึ้น มองไปมองมาองค์ชายน้อยก็แค่นเสียงออกมา “หิว…ท่านแม่…ข้าหิวแล้ว…ข้าหิวมากเลย…”
ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้นพระชายาก็ร้องไห้ด้วยความดีใจทันที “ให้คนยกโจ๊กมาหน่อย!”
“ยังต้องเชิญท่านหมอมาด้วย แม้จะกำจัดวิญญาณร้ายไปแล้ว แต่ก็ต้องกินยาด้วย” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างเคร่งขรึมจริงจัง
