!” หนิงเป่ยอ๋องโกรธจัด
หยวนฉังจื่อตกใจและรู้สึกเหลื่อเชื่ออยู่บ้าง “สิ่ง สิ่งชั่วร้ายนี้ไม่ธรรมดา พลังของข้าและท่านอาจารย์ผู่เฉินก็ยังไม่พอ!”
“ไม่ใช่ว่ายังมีอีกคนหนึ่งหรือ!” หนิงเป่ยอ๋องเอ่ยด้วยโทสะ
เขากลัวว่าแค่คนเดียวจะจัดการไม่ได้จึงได้ให้บ่าวรับใช้เชิญมาหลายคนหน่อย
“คนผู้นั้น…จากไปแล้ว…” พ่อบ้านอีกสองคนเอ่ย
อย่างไรก็ตามในเวลานั้นพ่อบ้านที่รับยันต์ของเซี่ยเฉียวมาก็กัดฟันพุ่งเข้าไปแปะยันต์ไว้บนหน้าผากองค์ชายน้อยทันที
พริบตานั้นสีหน้าอันชั่วร้ายขององค์ชายน้อยก็กลับเป็นปกติทันที
ลมหายใจก็สงบลงมากเช่นกันจนดูเหมือนว่าเขากำลังหลับอยู่
พ่อบ้านฝูหมั่นถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที
เขารู้อยู่แล้วว่าของของปรมาจารย์โม่จะต้องได้ผล!
“ฝูหมั่น เจ้าทำอะไรน่ะ” เดิมทีหนิงเป่ยอ๋องกำลังจะโกรธ แต่เมื่อเขาเห็นว่าลูกชายของตนเองดีขึ้นแล้วในเวลานี้ ท่าทีของเขาจึงดีขึ้นมาก “เจ้าไปได้ยันต์นี่มาจากไหนน่ะ”
“นายท่าน เมื่อสักครู่ปรมาจารย์โม่กลัวว่าการทำพิธีขับไล่ของอาจารย์ทั้งสองท่านจะส่งผลต่อคุณชายน้อยจึงได้ให้ยันต์ข้าไว้แผ่นหนึ่ง ให้ข้าจับตาดูการเคลื่อนไหวของนายน้อย และบอกว่าถ้าพิธีของอาจารย์ทั้งสองท่านไม่ได้ผลก็ค่อยให้ข้าไปตามนางมาใหม่” ฝูหมั่นเอ่ยอย่างรวดเร็ว
หนิงเป่ยอ๋องยืนขึ้นทันที เขาจับจ้องปรมาจารย์สองท่านนั้นพลางพยายามควบคุมความรู้สึกไม่พอใจของตนเองเอาไว้
เขาเข้าใจความหมายที่ฝูหมั่นต้องการจะสื่อ
ไม่มีอะ
