มีเพียงมารดาของบุตรชายคนโตเท่านั้นที่ได้เป็นพระชายารอง
ว่ากันว่าพออายุห้าสิบปีพระชายาก็ตั้งครรภ์ขึ้นมาในวัยชราและได้ลูกชายคนเล็ก
ลูกชายคนเล็กผู้นี้คือแก้วตาดวงใจของหนิงเป่ยอ๋อง เขาทะนุถนอมเอาใจใส่อย่างยิ่ง
ก่อนหน้านี้ท่านอ๋องปกครองดินแดนอยู่ที่อื่นมาตลอด คราวนี้พอเขากลับมาเมืองหลวงบุตรชายคนเล็กก็ป่วยมาตลอด ไม่ว่าหมอคนไหนในเมืองหลวงก็ล้วนถูกหนิงเป่ยอ๋องเชิญมาดูอาการหมดแล้วแต่อาการของเขาก็ไม่ดีขึ้น จนมีคนพูดว่าวังแห่งนี้ได้เริ่มจัดเตรียมจัดงานศพให้องค์ชายน้อยแล้ว
คาดว่าที่ตามพวกเขามาคราวนี้ก็เพราะเรื่องขององค์ชายน้อยกระมัง
เซี่ยเฉียวพอจะคาดเดาได้แล้วแต่ก็ไม่ได้ถามออกมาตรงๆ
หนิงเป่ยอ๋องนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าหนักอึ้ง “ลูกชายคนเล็กของข้าป่วยมานานหลายเดือนแล้ว ไม่ดีขึ้นเลย วันนี้ข้าจึงได้เชิญปรมาจารย์ทุกท่านมาดูให้หน่อยว่าเขาโดนของอะไรหรือไม่”
เช่นนี้แล้วก็ไม่ใช่การดูฮวงจุ้ยแต่เป็นการดูคน
สองสามีภรรยาก็ไม่ได้พูดพล่ามทำเพลงและรีบพาคนทั้งสามเข้าไปยังห้องชั้นในทันที
เดิมทีพระชายาผู้ชรามีสง่าราศีมาก แต่หลังจากที่นางเห็นลูกชายของตนเองแล้วแววตาเหนื่อยล้าและทุกข์ใจก็ปรากฏขึ้นในดวงตา นางนั่งอยู่หน้าเตียงคอยลูบผมลูกชาย
นางเพิ่งจะมีลูกชายในวัยห้าสิบปีเช่นนั้น ก็ย่อมรักใคร่เอ็นดูเขาอย่างไม่มีข้อแม้
เมื่อเซี่ยเฉียวเข้ามาในห้องกลิ่นยาเข้มข้นก็ปะทะเข้ามาทันที
นอกจากกลิ่นยาแล้วก็ยังมีความรู้สึกขัดแย
