าไป
“ข้าเห็นว่าใบหน้าของคุณชายน้อยมืดคล้ำลงเล็กน้อย เขาน่าจะถูกของไม่ดีบางอย่าง…” พระรูปนั้นกล่าวขึ้น “ข้าจะสวดมนต์ให้คุณชายน้อยเป็นเวลาสี่สิบเก้าวันเพื่อขับไล่พลังปราณสีดำรอบๆ นี้ ข้าว่าเขาก็จะหายป่วยได้ในที่สุด”
นักพรตส่ายศีรษะ “เกรงว่าร่างกายของคุณชายน้อยจะทนอยู่ได้ไม่นานขนาดนั้น”
พอพูดจบก็เขาก็หยิบกระดาษยันต์ออกมาจากอกเสื้อ “เอากระดาษยันต์นี่ไปละลายน้ำให้คุณชายน้อยดื่ม…”
พระชายาลังเลเล็กน้อย
ตอนนี้บุตรชายนางกินดื่มลำบาก แล้วนางยังต้องให้เขาดื่มน้ำยันต์นี้อีก…ยิ่งไปกว่านั้น นี่ก็ยังไม่รู้ว่าจะได้ผลหรือไม่…
ทว่าตอนนี้ก็เป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว นางจะละเลยไม่ได้
“ข้าจะเปิดแท่นทำพิธีด้านนอก ไม่สู้ท่านอาจารย์ผู่เฉินช่วยป้องกันข้า พวกเราสองคนมาขับไล่ความโชคร้ายนี้ออกไปด้วยกัน?” หยวนฉังจื่อเอ่ยแล้วเหลือบมองเซี่ยเฉียวโดยไม่ได้เชื้อเชิญนางแต่อย่างใด
นี่ก็ไม่รู้ว่าเป็นนักพรตหญิงมาจากไหน ไม่เคยได้ยินชื่อเสียงมาก่อนเลย อย่าได้ทำให้พวกเขาเสียเรื่องก็แล้วกัน
ท่านอาจารย์ผู่เฉินพยักหน้าตกลง
เมื่อพูดจบแล้วทั้งสองคนก็เริ่มให้ท่านอ๋องตระเตรียมสิ่งของบางอย่าง
ปรมาจารย์ทั้งสองมีความมั่นใจเช่นนี้ ท่านอ๋องผู้ชราก็มีความหวังขึ้นในใจเช่นกัน เขารีบสั่งให้คนไปจัดการทันที
ในบ้านมีครบทุกสิ่งอย่าง
เซี่ยเฉียวกำลังอ้าปากคิดจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่ทว่า…
ไม่มีใครมองมาที่นางจึงไม่สามารถเอ่ยแทรกได้
นางมองไปที่ห้อง ภายใน
