านลง
นางไม่ได้สนใจแม่นางจย่าที่โผล่มาด้วยนี่เท่าไรนัก ถึงอย่างไรความสามารถในการพิฆาตคนในครอบครัวของนางนี้…ก็ไม่มีผลอะไรกับคนนอก
ไม่เหมือนกับหญิงชราซึ่งน่าสนุกกว่ามาก
“อย่าไปสนใจนาง ประเดี๋ยวเจ้าชอบอะไรก็นับว่าเป็นของข้า ข้าจะให้นางซื้อมันเอง!” หญิงชราจับมือจย่าฮ่วนไว้ “สะใภ้เผิงแม่ของนางเป็นคนขี้เหนียว!”
มีอยู่ปีหนึ่งที่ชีวิตของพวกนางยากลำบากต้องอาศัยลูกชายคนรองให้แอบส่งข้าวมาให้จากบนเขา
ลูกชายคนรองของนางเป็นคนใจกว้าง แต่ทำอะไรไม่ได้ที่สะใภ้เผิงควบคุมอย่างเข้มงวด ทั้งที่มีค่ายโจรใหญ่ขนาดนั้น แต่ทุกครั้งกลับส่งมาเพียงเส้นหมี่ถุงเล็กๆ ถุงหนึ่งเท่านั้น ทั้งบ้านมีคนตั้งเท่าไร อาศัยแค่อาหารเท่านั้นจะไปกินพอได้อย่างไร
กินหมดไปมื้อนี้มื้อต่อไปก็ไม่มีแล้ว
สมบัติโจรที่ได้มาจากการปล้นชิง ยังไม่ยอมที่จะนำมาแสดงความกตัญญูต่อแม่สามี
หญิงชราถ่มน้ำลายเมื่อนึกถึงสะใภ้เผิงขึ้นมา
แต่นางกลับไม่ได้คิดมากไปกว่านั้นว่า ถ้าหากสะใภ้เผิงส่งของมาให้นางมากเกินไปจะมีจุดจบอย่างไร
ในปีนั้นทุกครอบครัวในหมู่บ้านขาดแคลนอาหาร มีแต่ตระกูลเซี่ยที่ผ่านพ้นมาได้ ถึงแม้ว่าพวกเขาอาจจะต้องทนอดไปบ้างแต่ก็ไม่ได้ผอมลงไปสักเท่าไรนัก พวกเขาก็ได้กินอาหารเป็นครั้งคราวแต่มันก็ช่วยชีวิตเอาไว้ได้!
หญิงชรานั่งรถม้าตรงไปเดินเล่นบนถนนฝั่งตะวันออก
เมื่อเดินทางไปถึงร้านเงินแห่งหนึ่งหญิงชราก็สั่งให้หยุด
เซี่ยเฉียวลงจากรถม้าก่อนจะวางเตาอุ่
