นมือลง แล้วเดินไปที่รถม้าของหญิงชรา นางยื่นมือออกไปเพื่อช่วยหญิงชราลงจากรถม้า
มือขาวนวลคู่นั่นยื่นออกไป เพียงหยุดรอกลางอากาศครู่หนึ่งมือของนางก็เปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความหนาวเย็น หญิงชรากำลังงุ่มง่ามอยู่ในรถม้า เมื่อนางเห็นมือของเซี่ยเฉียวเป็นเช่นนั้น นางก็แค่นเสียงเยาะและจงใจปล่อยให้นางรออยู่สักพัก
เซี่ยเฉียวเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้รีบร้อนแต่อย่างใด
“ไม่จำเป็นต้องแสดงความกตัญญูต่อหน้าคนอื่นหรอก ข้ายังไม่ได้แก่จนถึงขั้นลงจากรถม้าเองไม่ได้!” สักพักนางก็เอ่ยขึ้น และมองเมินเซี่ยเฉียวก่อนจะเหยียบเก้าอี้ลงจากรถม้าโดยไม่สัมผัสมือของนาง
แต่ทว่าแค่เท้าของนางลงแตะพื้นก็ลื่นล้มลงทันที!
เมื่อลองมองดูก็เห็นว่าบนพื้นนั้นมีแผ่นน้ำแข็งเล็กๆ ที่มีอยู่ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้อยู่แผ่นหนึ่ง
นางเหยียบแผ่นน้ำแข็งขนาดสองฝ่ามือนี้พอดิบพอดี!
โครม นางพุ่งเขาไปชนเข้ากับเสาของร้านเงินทันที เซี่ยเฉียวรีบเข้าไปพยุงนางขึ้นมาด้วยสีหน้ากังวล “ท่านย่าทำไมล้มลงอีกแล้ว หรือว่าท่านตาลายไปหน่อย หรือว่าพวกเราอย่าเดินเล่นเลย ไปร้านยากันดีกว่า…”
“ไม่ต้องไปร้านยา ไม่เป็นไร!” หญิงชราผลักเซี่ยเฉียวออกไปทันที
หญิงชราใช้แรงมากจนผลักเซี่ยเฉียวให้ถอยออกไปหลายก้าว
ใบหน้าชราตึงเครียด นางกัดฟันจะเข้าไปในร้านเงินให้ได้
ธรณีประตูของร้านเงินค่อนข้างสูง
หญิงชราเดินไม่ดูตาม้าตาเรือ เมื่อเกิดเสียงดัง ตึง ตัวนางก็ลอยขึ้นอีกครั้งทันที คราวนี้เซี่ยเ
