ฉียวได้ยินเสียง…กระดูกหักอย่างชัดเจนทีเดียว
แคร่ก ช่างไพเราะยิ่งนัก
ตอนที่ 396 แปดอักษรไม่ถูกกัน
ทันทีที่เสียงนี้ดังขึ้นก็ดึงดูดให้ผู้คนที่อยู่ใกล้ๆ ทั้งข้างนอกข้างในร้านเงินต่างก็ยื่นหน้ายื่นตาออกมาดู
เวลานี้หญิงชรากัดฟันด้วยความเจ็บปวด
“ขาข้า! เจ้ายืนเฉยอยู่ทำไม! ยังไม่รีบมาช่วยข้าอีก!” หญิงชรากรีดร้อง เหงื่อเย็นๆ หยดจากใบหน้าเหี่ยวย่น สายตาขุ่นมัววาวน้ำเล็กน้อย “เรียก เรียกหมอมาที!”
เซี่ยเฉียวก้าวเข้าไป จากนั้นสาวใช้และบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างหลังนางก็เคลื่อนไหวทันที
นางหกล้มข้างนอกเช่นนี้จะมาบอกว่าถูกนางกลั่นแกล้งที่บ้านไม่ได้แล้วนะ?
ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคนนางเพิ่งจะแตะต้องตัวหญิงชราเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น จากนั้นนางก็ถูกผลักออกไปไกล ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใหญ่แค่ไหนก็ไม่อาจจะโทษนางได้เลย
ทว่าเวลานี้สีหน้าเซี่ยเฉียวดูโศกเศร้า
ดูเหมือนลูกหลานที่น่ารักเชื่อฟังคนหนึ่ง
นางรีบร้อนสั่งให้คนหามหญิงชราขึ้นรถม้าอย่างรวดเร็ว
อยากจะเข้าร้านเงิน?
ตอนนี้ยังจะไปที่ไหนได้อีก
ผู้ดูแลร้านเงินนั้นดูสับสนมึนงงอยู่บ้าง เวลานี้เขากำลังมองเซี่ยเฉียวด้วยความกระวนกระวายใจ “ผู้ดูแลไม่ต้องกลัวไปหรอก ท่านย่าของข้าอายุมากแล้ว นางไม่ได้ออกไปไหนมานานแล้ว พอไม่ระวังก็สะดุดล้มลงเช่นนี้ คงจะกระทบต่อการค้าขายของท่านต้องขอโทษด้วยจริงๆ เงินนี่ถือว่าข้าชดเชยให้ก็แล้วกันนะ”
ผู้ดูแลได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่ง