มายจากหอส่องชะตา
ผู้ดูแลฉังคิดมาตลอดว่าโม่ชูเซิงอาศัยอยู่ที่บ้านตระกูลเซี่ย
เซี่ยเฉียวเปิดจดหมายออกอ่าน
นางมีงาน
ชั้นหนึ่งของร้านเป็นร้านสำหรับคนเป็น ส่วนชั้นสองเป็นร้านสำหรับคนตาย คำปรารถนาสุดท้ายก่อนตายของพวกวิญญาณมักจะเรียบง่ายกว่าของคนที่ยังมีชีวิตอยู่เล็กน้อย ดังนั้นนางจึงไปที่นั่นเป็นครั้งคราวเพื่อลงบันทึกคำขอของวิญญาณต่างๆ ที่เข้าแถวรออยู่แล้วค่อยๆ แก้ไขไป
ร้านนางเปิดมานานขนาดนี้ นี่เพิ่งเป็นครั้งแรกที่นางทำงานให้กับคนเป็นนอกเหนือจากการขายยันต์และเครื่องมือต่างๆ
พรุ่งนี้นางจะไปที่หอส่องชะตาเพื่อคุยในรายละเอียด
ในเมื่อเป็นวันพรุ่งนี้…
เซี่ยเฉียวสั่งให้ชุนเอ๋อร์ไปที่เรือนของหญิงชราเพื่อส่งข่าว
“นายหญิงผู้เฒ่า คุณหนูของเราเห็นว่าท่านสวมเสื้อผ้าเก่าและไม่มีเครื่องประดับเลย นางจึงอยากเชิญท่านไปเดินเล่นข้างนอกและซื้ออะไรให้ท่านเล็กน้อยเป็นการแสดงความกตัญญูในวันพรุ่งนี้” ชุนเอ๋อร์ว่าง่ายที่สุดแล้ว
หญิงชราดีใจมาก “นังหนูนี่มีใจกตัญญูจริงๆ หรือ”
เหตุใดนางจึงรู้สึกว่าเซี่ยเฉียวต่างจากครั้งสุดท้ายที่ได้พบกันนัก
“คุณหนูของเราใจดีและรู้ความที่สุดแล้ว” ชุนเอ๋อร์เอ่ยด้วยความนอบน้อม
หญิงชราครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางเพิ่งจะจ่ายเงินจ้างหมอมาดูอาการจย่าฮ่วนซึ่งเป็นเงินส่วนตัวของนางเอง แม้มันจะน้อยมากแต่นางก็นึกถึงทีไรก็รู้สึกเจ็บปวดใจอยู่ดี การออกไปซื้อของในวันพรุ่งนี้อาจถือได้ว่าเป็นการตอบแทน
