ผิงกั่ง เจ้าทำลายชื่อเสียงของข้า เจ้าจะต้องรับผิดชอบ ไม่เช่นนั้นข้าจะไปฟ้องที่ศาลาว่าการ!”
บ่าวรับใช้ที่กำลังทำความสะอาดตกตะลึงไปในทันที
ลูกพี่ลูกน้องที่ไม่รู้มาจากไหนคนนี้ช่างหยาบคายไร้เหตุผลจริงๆ
แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้อง แต่คุณชายใหญ่มัดนางเอาไว้ที่นี่ เหตุใดจึงไม่ได้ดูเหมือนว่าเขาจะทำลายชื่อเสียงของนางเอาเสียเลย
ไม่สิ ทำลายไปแล้วจริงๆ
นางเป็นหญิงสาวสะพรั่งแต่กลับถูกแขวนอยู่บนต้นไม้อย่างนี้ หากเรื่องนี้ลือออกไปก็คงจะเป็นที่ขบขันของผู้คนอย่างยิ่ง
“เซี่ยผิงกั่งเจ้า เจ้าถอดเสื้อผ้าของข้า ต่อไปข้าจะแต่งงานได้อย่างไร ตอนนี้เจ้าแสร้งทำตัวเป็นพระ เมื่อครู่นี้เจ้าไม่ได้เป็นอย่างนี้นี่!” จย่าฮ่วนพ่นคำพูดออกไปทันทีก่อนจะแผดเสียงร้องไห้ต่อไป “ท่านแม่ ข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร ข้าไปโดดแม่น้ำตายไปเสียดีกว่า เซี่ยผิงกั่งแน่จริงก็ปล่อยข้าลงไปสิ ข้าจะผูกคอตายใต้ต้นไม้หน้าประตูบ้านเจ้า หากเจ้าไม่แต่งกับข้า ถึงข้าตายไปแล้วก็จะไม่ยอมปล่อยเจ้าเด็ดขาด…”
นางโวยวายขนาดนี้ ต่อให้เซี่ยผิงกั่งคิดจะแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินก็คงไม่ได้แล้ว
เขาโยนตำราทหารในมือทิ้งแล้วทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเดินออกไปด้วยความเบื่อหน่าย
“เจ้าโวยวายอะไร ข้าถอดเสื้อผ้าของเจ้าตั้งแต่เมื่อไรกัน” เซี่ยผิงกั่งไม่เคยเห็นคนไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อน
ก่อนหน้านี้แม่นางต่งอะไรนั่นก็จะเป็นจะตายให้ได้ บอกว่าเขาเอาเปรียบนาง แค่เขาเงย
