หน้าขึ้นมองนางนิด อยู่ใกล้นางหน่อยเท่านั้น
ผู้หญิงนี่ตัวปัญหาเหลือเกิน
แตะต้องหรือไม่ ถอดหรือไม่ถอดเสื้อผ้า ต้องเป็นไปตามนี่พวกนางพูดอย่างนั้นหรือ
“เจ้านั่นแหละที่ถอด! เมื่อครู่ตอนอยู่ในห้องก็มีแค่เจ้าคนเดียวเท่านั้น เสื้อผ้าของข้าไม่มีแล้ว เจ้าเอาเปรียบข้ายังไม่ยอมรับอีก ข้ารู้ว่าตระกูลใหญ่อย่างพวกเจ้าคิดจะรังแกชาวบ้านตัวเล็กๆ ที่ไม่มีที่พึ่งอย่างพวกเรา!” จย่าฮ่วนเอ่ยทันที
เซี่ยผิงกั่งไม่ชอบคำพูดนี้
“เจ้าอยากแต่งกับข้า?” เซี่ยผิงกั่งขมวดคิ้ว “ไม่ได้ เจ้ามาจากหอนางโลม ข้าไม่อยากถูกสวมเขา”
“หอนางโลม…” จย่าฮ่วนตกใจ “ใครมาจากหอนางโลมกัน! เจ้า เจ้ารังแกข้า! ข้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของท่านจากตระกูลจย่าไง ท่านอาของข้าเป็นป้าสะใภ้ของท่านอย่างไรเล่า”
เซี่ยผิงกั่งนึกออกทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น
ตระกูลท่านป้าสะใภ้ใหญ่แซ่จย่านี่…
“เจ้ามาที่บ้านของพวกเราทำไม ท่านอาของเจ้าไม่ได้อยู่ที่นี่” เซี่ยผิงกั่งไม่ได้มีความอดทนนัก “เจ้าก็ไม่ต้องคร่ำครวญแล้ว เสื้อผ้านี้เจ้าเป็นคนถอดออกเอง ข้ามัวแต่อ่านหนังสือ ไม่มีเวลามามองเจ้าหรอก อีกอย่าง เจ้ามีอะไรน่ามองหรือ ก็แค่มีก้อนเนื้อบนหน้าอกมากกว่าข้าสองก้อน และก็ไม่แน่ว่าก้อนเนื้อนั้นจะใหญ่กว่าของข้าอีกด้วย…ช่างเถอะ ข้าจะปล่อยเจ้า เจ้าก็กลับไปหาท่านอาของเจ้าเถอะ”
ตอนที่ 392 กระแทกศีรษะตาย
หลายปีก่อนเซี่ยผิงกั่งเติบโตขึ้นมาในค่ายโจร คำพูดไร้เหตุผลอะไรบ้างที่เขาไม่เค
