ี้ทำให้เซี่ยผิงกั่งมีสติแจ่มชัดขึ้นมาก ตาของเขาก็สว่างขึ้น
เขาพูดกับข้างนอกอย่างอารมณ์ดีว่า “ยกชาเข้ามาหน่อย ขอแบบขมๆ นะ”
“…” มุมปากจย่าฮ่วนกระตุกเล็กน้อย
เขาหมายความว่าอย่างไร คงไม่ได้คิดว่านางเป็น…สาวใช้หรอกนะ!
เสื้อผ้าของนางก็ดูดีมากอยู่แล้ว ถึงแม้จะดูไม่เหมือนคุณหนูแต่ก็ไม่ควรเห็นนางเป็นสาวใช้ไหม!
สาวใช้ที่กำลังหลับสัปหงกอยู่ข้างนอกได้ยินเข้าก็รีบตอบรับทันที เซี่ยผิงกั่งจึงได้รู้ว่าเขาไม่รู้จักคนที่อยู่ข้างนอกคนนี้
“มาทำไม” เสียงของเขาดังราวกับฟ้าร้อง
จย่าฮ่วนเหลือบมองเซี่ยผิงกั่ง
เขามีไว้เคราสีดำบางๆ เปลือกตามีแผ่นกระดาษติดอยู่ทำให้ดวงตาของเขาดูกลมโตและดุร้ายเล็กน้อย ลำตัวและศีรษะก็ใหญ่โตดูโหดเหี้ยมน่ากลัวมาก
แต่ทว่า…
คนคนนี้เป็นคนที่สูงส่งที่สุดในบรรดาคนทั้งหมดที่นางรู้จักมาแล้ว
หากนางถอยหลังกลับก็ได้แต่ต้องกลับบ้านไปดูตัวกับคนอื่น หลังจากเลือกแล้วเลือกอีก อย่างมากนางก็จะได้แต่งกับผู้ชายที่มีที่ดินเพียงไม่กี่สิบหมู่เท่านั้น!
กระทั่งว่านางอาจจะเลือกคนที่ร่ำรวยมากขนาดนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ
เมื่อจย่าฮ่วนคิดได้เช่นนั้นก็ยืนขึ้นมาแล้วเดินเข้าไปใกล้หน้าต่างอย่างช้าๆ “พี่ชาย ข้าคือจย่าฮ่วน”
“เจ้ามาทำอะไรที่นี่” เซี่ยผิงกั่งถามพลางขมวดคิ้ว
“ข้าได้ยินมาว่าท่านอยู่บ้านก็เลยมาดูหน่อย พี่ชายท่านยังอ่านออกเขียนได้ด้วย ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ ข้าไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ ท่านต้องการให้ข้าช่วยอะไรหรือไม่
