ข้าช่วยท่านพี่จัดโต๊ะ ซักเสื้อผ้าหรือทำอะไรพวกนี้ได้นะ” นั่นคือทั้งหมดที่จย่าฮ่วนพอจะคิดออก
เซี่ยผิงกั่งคิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าตนเองมีลูกพี่ลูกน้องแซ่จย่ากับเขาด้วย
แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ
“เสียงกรีดร้องของเจ้าเมื่อครู่นี้ไม่เลวเลย หากเจ้าไม่มีอะไรทำ…ก็ให้มาที่นี่ด้านนอกทุกๆ สองเค่อแล้วกรีดร้องเสียงดังๆ แบบที่เจ้าทำเมื่อครู่ ทำให้ข้าตื่นหน่อย” เซี่ยผิงกั่งแสดงความคิดของเขาอย่างตรงไปตรงมาที่สุด
เสียงนั้นเกือบทำให้เขาหูหนวก
มันได้ผลดีมาก เวลานี้เปลือกตาของเขาไม่สั่นอีกต่อไปแล้ว เขาคงจะสามารถท่องบทความได้อีกหลายๆ บทเลยทีเดียว!
“ว่าอย่างไรนะ” จย่าฮ่วนตกตะลึง นางรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
“หากเจ้าไม่ยินดีก็ไม่เป็นไร อย่ามายืนบังแสงของข้า” เซี่ยผิงกั่งก็ไม่ได้บังคับนาง
หากยินดีจะทำก็ทำ ไม่ยินดีก็ไสหัวไป
เขาไม่ได้มีเวลาเหลือมากมายที่จะมาโต้ตอบกับลูกพี่ลูกน้องที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนคนนี้
หรือจะเป็นตระกูลหลิน?
ไม่ถูกสิ ตระกูลหลินก็ไม่ได้ใหญ่โตขนาดนั้น
เซี่ยผิงกั่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพลิกหน้าต่อไปก่อนจะหาวหวอดและอ่านต่อ
“ข้าทำ!” จย่าฮ่วนเห็นว่าเขาไม่สนใจนางก็รู้สึกกังวล “ข้ารู้แล้วพี่ชาย ท่านอ่านหนังสือเถอะ ข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านหลับไปแน่!”
ตอนที่ 390 เร็วกว่าข้าอีก
จย่าฮ่วนตอบคำของเขาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ในใจนางรู้สึกงุนงงจริงๆ ว่าหนังสือเล่มนี้มีอะไรดีขนาดนั้น
“แต่พี่ชาย ท่านเป็
