้วยรอยยิ้ม
นางเคยอยู่ที่นี่มาก่อนจึงเหมือนกลับมายังบ้านของตนเอง เวลานี้นางจึงเดินตรงไปยังเรือนของตัวเองก่อนทันที
“ท่านย่าเซี่ย ท่านอยู่ที่นี่หรือ เรือนหลังนี้ใหญ่กว่าบ้านทั้งหลังของพวกเราเสียอีก!” จย่าฮ่วนมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นเต้น “แล้วคนอื่นเล่า ท่านพี่เซี่ยอยู่ที่ไหนหรือ”
หญิงชราไม่โกรธเมื่อได้ยินคำพูดตรงไปตรงมาของนางเช่นนั้นแต่กลับรู้สึกยินดีเสียอีก
“บ้านหลังนี้มีเรือนใหญ่หลายหลังทีเดียว เดี๋ยวข้าจะเรียกพ่อบ้านเข้ามาแล้วให้เขาพาเจ้าเดินดูให้ทั่วๆ” หญิงชราเอ่ย
จย่าฮ่วนพยักหน้าระรัว
หญิงชรามองไปรอบตัว และพบว่าในเรือนไม่มีของใหม่ๆ เลย จึงรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย
“พวกเราหิวแล้ว ทำอาหารมาเท่ากับเมื่อก่อนนั่นล่ะ ทำให้มันนุ่มๆ หน่อย ข้าแก่แล้วฟันไม่ดี” หญิงชราเอ่ย
เมื่อพ่อบ้านได้ยินดังนั้นเขาก็พูดขึ้นทันทีว่า “คุณหนูใหญ่บอกแล้วว่า ท่านอายุมากแล้ว ไม่ควรกินเนื้อสัตว์และน้ำตาลมากเกินไป ควรกินธัญพืชและผักให้มาก ดังนั้นอาหารประจำวันของท่านจึงถูกกำหนดไว้แล้ว พวกบ่าวไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ส่วนแม่นาง…แม่นางท่านนี้ไม่ทราบว่าเป็นญาติคนไหนในครอบครัวเรา…”
