เที่ยงหญิงสาวผู้นั้นก็ถูกพาตัวมา พวกนางจึงได้นั่งรถม้าเดินทางไปยังจวนตระกูลเซี่ยด้วยกัน
หญิงสาวผู้นี้ชื่อจย่าฮ่วน หลังจากนางลงจากรถก็จ้องมองประตูสูงด้วยดวงตาที่เร่าร้อน ในใจนางทั้งรู้สึกประหม่าและตื่นเต้น
นางรู้จักเซี่ยหนิวซาน
เมื่อก่อนครอบครัวของนางก็เป็นแค่ชาวนาธรรมดาๆ คอยเก็บเกี่ยวพืชผลหาเลี้ยงชีพ แม้นางจะหน้าตาสวยงาม แต่การทำงานในนาทำให้นางต้องตาดแดดตากลมจนผิวพรรณหมองคล้ำหยาบกระด้าง ทั้งลำบากทั้งน่าสงสาร
ต่อมาเมื่อเซี่ยหนิวซานรับราชการจึงได้รับท่านอาและอาเขยเข้ามาอยู่ในเมืองหลวง
เขาไม่เพียงแต่ซื้อเรือนหลังใหญ่ให้อาเขยอยู่ แต่ยังหางานที่มีรายได้ดีๆ ให้เขาทำด้วย อาหญิงของนางจึงให้พวกเขาขายที่นาแล้วเข้ามาเมืองหลวง
เมื่อนางมาถึงเมืองหลวงแล้วจึงได้รู้ว่ามันเป็นโลกอีกใบหนึ่งจริงๆ
สองปีนี้นางเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านจนกลับมาขาวได้แล้วในที่สุด หน้าตาก็ยิ่งดูดีขึ้น แต่เป็นที่น่าเสียดายที่นางมักจะไม่ประสบความสำเร็จในการหาคู่ครองดีๆ
นางอยากจะมีชีวิตที่ดี
และตอนนี้…
หากนางสามารถอยู่ในบ้านที่งดงามเช่นนี้ได้ตลอดไป ชีวิตของนางก็ไม่ถือว่าสูญเปล่าแล้ว!
“ท่านลุงของเจ้าไม่อยู่บ้าน ตอนนี้ในบ้านไม่มีใครเป็นนาย เจ้ามาอยู่กับข้าที่นี่ หากมีอะไรไม่พอใจก็บอกข้า ในบ้านนี้ยังมีน้องสาวที่อ่อนกว่าเจ้าเล็กน้อยอยู่คนหนึ่ง เด็กคนนั้น…ร้ายกาจ เจ้าคอยหลบนางหน่อยก็พอ” หญิงชราตบหลังมือของนางเบาๆ ก่อนจะพานางเข้าบ้านไปด
