ย์คนเดียวกับนาง สิ่งที่เขาสอนย่อมต้องเหมือนกันอยู่แล้ว
เซี่ยผิงกั่งมองดูหนังสือเหล่านี้ด้วยท่าทางเคร่งขรึมราวกับว่าเขาได้พบกับศัตรูที่ยิ่งใหญ่ อย่างไรก็ตามเขากลับค่อนข้างอดทน กัดฟัน และขนกองหนังสือกลับห้องไปจริงๆ สักพักเสียงอ่านหนังสือก็ดังขึ้น
เสียงแล้วเสียงเล่าดังราวกับฟ้าร้อง และยังดังหึ่งๆ อย่างเป็นจังหวะอีกด้วย
เซี่ยเฉียวทนฟังไม่ได้แม้แต่ครึ่งคำจึงได้หนีไปทันที
“คุณหนูใหญ่ วันนี้ที่บ้านเดิมส่งคนมาหาแจ้งว่าอยากจะเชิญคุณชายรองกับคุณหนูรองไปนั่งเล่นที่โน่นสักหน่อยขอรับ” พ่อบ้านรายงานเรื่องนี้ให้เซี่ยเฉียวทราบ
บ้านเดิม?
เซี่ยเฉียวชะงักไปครู่หนึ่งจากนั้นจึงนึกถึงพวกท่านลุงท่านอาขึ้นมาได้
“ไม่ต้องไปสนใจ” เซี่ยเฉียวปฏิเสธทันที
พวกท่านลุงท่านอาของนางฉลาด เมื่อรู้ว่าไม่สามารถจะเข้าทางนางและพี่ชายใหญ่ได้จึงได้เลือกที่จะใช้ไม้อ่อน
หากเซี่ยซีและเซี่ยผิงไหวไปที่นั่น แล้วได้รับการต้อนรับดีๆ เสียหน่อยก็คงจะถูกเกลี้ยกล่อมไปจนได้
“แต่…คนที่มาบอกว่า นายหญิงผู้เฒ่าคิดถึงหลานชายหลานสาวของนางแล้วขอรับ บังเอิญว่าพวกเขาเองก็ไม่ได้มาพักที่นี่สักพักหนึ่งแล้ว ถ้าหากคุณชายรองและคุณหนูรองไม่ไป เช่นนั้นแล้วนายหญิงผู้เฒ่า…ก็จะมาอยู่ที่นี่” พ่อบ้านค่อนข้างลำบากใจ
นายหญิงผู้เฒ่า…ก่อนหน้านี้ก็เคยมาอยู่ที่นี่แล้ว ตอนนั้นเขายังไม่ได้เป็นพ่อบ้านแต่ก็ยังได้รับความเดือดร้อนไปด้วย
ภูมิหลังของหญิงชราไม่สูงแต่กลับมีข
