้อกำหนดมากมาย
ของกินของใช้ต้องดีที่สุดและหากไม่เหมาะสมเพียงเล็กน้อยก็จะกลายเป็นเรื่องยากขึ้นมาทันที
เวลานั้นหลูซื่อยังเป็นนายหญิงอยู่ อะไรนางก็ยอมไปหมดแต่กลับทำให้ตาเฒ่าที่อยู่ห้องบัญชีกังวลใจอย่างยิ่ง ทุกครั้งที่เขาชำระบัญชี ผมก็ร่วงจนแทบจะหมดหัว
“ท่านย่าจะกลับมาอยู่ที่นี่?” เซี่ยเฉียวได้ยินข่าวนั้นก็รู้สึกแปลกใจอย่างยิ่ง นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ในเมื่อท่านย่าอยากจะกลับมา เช่นนั้นก็คงห้ามไม่ได้ จะได้ชื่อว่าเป็นลูกหลานอกตัญญูเสียเปล่าๆ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็…ส่งคนไปรับนางมาเองเลยจะดีกว่า”
“รับมา?” พ่อบ้านรู้สึกประหลาดใจ
“อืม ท่านพ่อเป็นลูกกตัญญู เขาจะทิ้งมารดาไว้โดยไม่สนใจได้อย่างไร ตอนที่ท่านพ่อไม่อยู่ พวกข้าในฐานะลูกๆ ก็ต้องแบ่งเบาภาระของท่านพ่อสิ” สีหน้าเซี่ยเฉียวจริงจังและดูเหมือนจะไม่ถือสาแม้แต่น้อย
พ่อบ้านได้ฟังแล้วก็พยักหน้าตอบรับทันที
ล่าสุดคุณชายใหญ่เพิ่งจะได้รางวัลมา ก่อนที่นายท่านจะจากไปก็ได้ขอยืมเงินคนมาไว้จำนวนหนึ่งด้วย สำหรับค่าใช้จ่ายในครัวเรือนตอนนี้ก็นับว่าเพียงพอแล้ว
อย่างไรก็ตามหากนายหญิงผู้เฒ่ามาแล้วเกรงว่าคงจะไม่ค่อยพอ
แต่คุณหนูต้องการแสดงความกตัญญู เขาย่อมไม่สามารถห้ามได้
ขณะเดียวกันที่บ้านเดิมก็ร้อนใจจนลนลานเช่นกัน
ปีใหม่ปีนี้กลับไม่มีคนจากบ้านรองเอาของขวัญมาส่งให้สักคน!
คงไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้พวกเขามีปากเสียงกับเซี่ยผิงกั่งจนทำให้เขาไม่พอใจ? จนไม่ได้สั่งอะไรไ
