รัชทายาทมาขอรับ ตอน ตอนนี้เสด็จไปที่เรือนด้านหลังของท่านแล้ว” พ่อบ้านเข้ามารายงานด้วยความตื่นตระหนกในขณะที่เซี่ยเฉียวกำลังครุ่นคิด
เซี่ยผิงกั่งลุกขึ้นยืนทันที “ข้าจะไปดูรัชทายาทหน่อย เจ้า…พิจารณาตัวเองดีๆ ไป!”
“…” พิจารณาตัวเอง?
นางทำอะไรผิดหรือ!
เซี่ยเฉียวพ่นลมหายใจ “ข้าก็จะไปด้วย”
“ฝ่าบาทเป็นผู้ชาย เจ้าจะไปทำไม” เซี่ยผิงกั่งมองนางพลางขมวดคิ้ว
“ฝ่าบาทหน้าตาดี ข้าดูเขาให้มากหน่อยจะได้ตายตาหลับ” เซี่ยเฉียวเอ่ยสบายๆ ก่อนจะวางหุ่นไม้กลับลงไปในกล่อง จากนั้นก็เอ่ยถามยิ้มๆ “ฝ่าบาทรอนานแล้ว ท่านจะไปหรือไม่ไป หากท่านไม่ไป ข้าจะไปเองแล้วนะ”
“ฝันไปเถอะ” สีหน้าเซี่ยผิงกั่งรำคาญอย่างยิ่ง
นังเด็กบ้านี่คิดจะแอบคุยความลับกับรัชทายาทอีกสินะ?
รัชทายาทมีอะไรน่าคุยด้วย
ไม่ผิดแน่ รัชทายาทผู้นี้…หน้าตาดีจริงๆ แต่เขาไม่สามารถแต่งงานมีลูกได้ เสียเวลาเปล่า!
พอเซี่ยเฉียวก้าวออกจากห้อง ข้างนอกหิมะก็เริ่มตกพอดี
หิมะร่วงหล่นลงมาทำให้นางตัวสั่นสะท้านไปหมดด้วยความหนาว
นางไปพบรัชทายาทไม่ได้เพื่อไปมองหน้าเขาเท่านั้น แต่นางจะเอาของไปให้เขาด้วย
ปัญหาดึงดูดวิญญาณของรัชทายาทรักษาได้
ก่อนหน้านี้นางเคยพูดคุยเกี่ยวกับสถานการณ์ที่วังตะวันออกกับรัชทายาทไปแล้ว ตอนนี้ไม่รู้ว่าเขาแก้ไขไปถึงไหน…อย่างไรเสีย นางไปดูเขาหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร
เซี่ยเฉียวห่อตัวเองแน่นราวกับบ๊ะจ่างสีแดงลูกใหญ่
เดิมทีเซี่ยผิงกั่งยังรู้สึกกังวลใจเล็กน
