ตอนที่ 377 ขาดสิ่งไหนบำรุงด้วยสิ่งนั้น / ตอนที่ 378 อย่าโกรธข้านักเลย
ตอนที่ 377 ขาดสิ่งไหนบำรุงด้วยสิ่งนั้น
สีหน้าเซี่ยผิงไหวดูไร้เดียงสาในเวลานี้ เขามองไปรอบๆ อย่างว่างเปล่าพลางรู้สึกว่าตนเองกำลังถูกโลกทอดทิ้ง
“พี่หญิงใหญ่ เมื่อวานข้าฝันถึงท่าน ฮึก ท่านยังให้ข้าท่องหนังสือตั้งร้อยจบ ท่านพูดว่า…ฮึก ถ้าข้าท่องจบแล้วจะให้รางวัลข้าสิบตำลึง ทำไมตอนนี้ถึงกลับกันเป็นข้าติดหนี้ท่านสิบตำลึงได้เล่า ฮึก…” เซี่ยผิงไหวเอ่ยอย่างระมัดระวัง
เซี่ยเฉียวแย้มยิ้ม
นางมองเซี่ยผิงไหวอย่างอ่อนโยนดูน่าหลงใหลเป็นพิเศษ
“น้องชายที่โง่เขลา เจ้าพูดเองว่านั่นเป็นความฝันใช่หรือไม่” เซี่ยเฉียวหรี่ตาลงจากนั้นก็หันไปเอ่ยกับท่านป้าหลิน “คนก็ลากออกมาได้แล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว แม้ว่าแขนนี้จะหักแต่ก็ยังมีอีกข้าง ซึ่งไม่เป็นอุปสรรคในการช่วยท่านทำงานอะไร ท่านป้าพาเขากลับไปเถอะ จริงสิ ถึงแม้ว่ามือนี้จะเขียนหนังสือไม่ได้ แต่เขาก็ยังท่องหนังสือได้อยู่ ต้องรบกวนท่านป้ากระตุ้นเขาหน่อย”
หลินหยาเซียงถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ตกลง”
เด็กคนนี้ซนมาก เขาสมควรที่จะถูกลงโทษจริงๆ
แต่…
หลินหยาเซียงเหลือบมองเซี่ยผิงกั่งและเซี่ยเฉียว ดูเหมือนว่าครอบครัวนี้จะมีอารมณ์รุนแรงมาก หากพวกนางใช้ไม้แข็งกับเซี่ยผิงไหวมากเกินไปเกรงว่าจะไม่ได้ผล
ก่อนหน้านี้…
ไม่ใช่พวกเขาเคยบอกว่าหลูซื่อนั่นตามใจเขาไม่ใช่หรือ
หลินหยาเซียงคิดอยู่ครู่หนึ่งก็คิดได้ว
