เชิญมาให้เจ้าแล้วหรือ เจ้าออกไปพบผู้คนให้มากหน่อย ไม่แน่บ้านของพวกนางอาจจะมีคนที่เหมาะสมกับเจ้าก็ได้ เจ้าว่าไหม”
เซี่ยเฉียวก้มหน้าลงเป่าเศษไม้ “พี่ชายใหญ่ก็เหมือนกันมิใช่หรือ”
“ข้ายังอยู่ได้อีกหลายปี เจ้าทำได้หรือ” เซี่ยผิงกั่งขึ้นเสียง
เซี่ยเฉียวเบะปากและเอ่ยขึ้นช้าๆ “พี่ชายใหญ่ อย่าโกรธข้านักเลย”
เซี่ยผิงกั่งถลึงตา นี่เขาโกรธนางแล้วหรือ!
เขายังไม่ทันได้พูดเรื่องสำคัญเลยนะ!
“ท่านรู้จักน้องสาวของต่งซีอวิ๋นหรือไม่ คุณหนูรองของตระกูลต่งน่ะ อายุน้อยกว่าข้านิดหน่อย ท่าทางกล้าหาญ ยิ้มแล้วดูดีมาก” จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็เงยหน้าถามเรื่องนี้ขึ้นมา
“ข้าไม่รู้จัก” เซี่ยผิงกั่งไม่ได้คิดเลยแม้แต่น้อย
“ท่านลองคิดดูให้ดีๆ หน่อยว่าเคยพูดคุยกับนางบ้างหรือไม่ โดยเฉพาะก่อนที่ท่านจะถูกต่งซีอวิ๋นใส่ความ” เซี่ยเฉียวสีหน้าจริงจัง
เซี่ยผิงกั่งขมวดคิ้วใบหน้าตึงเครียดแล้วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
“ดูเหมือนจะมีคนหนึ่งบอกว่าตัวเองแซ่ต่ง….ดูเหมือนว่า…จะเป็นตอนที่ข้าดื่มเหล้าอยู่ ข้าเตะโจรลักพาตัว มันกำลังลงมือกับผู้หญิงคนหนึ่ง…ผู้หญิงคนนั้นตอแยข้าไม่จบสิ้น คว้าแขนเสื้อข้าไว้ไม่ยอมปล่อย จะต้องบอกให้ได้ว่านางเป็นคนตระกูลไหน ข้าว่านางยังคิดจะให้ข้าพานางไปส่งที่บ้านด้วย ช่างยุ่งยากจริงๆ ข้าก็เลยไม่ได้สนใจนาง”
