ซียวแทบไร้ลมหายใจ แต่ปากเขากำลังบ่นพึมพำอะไรไม่รู้ไม่หยุด
เห็นได้ชัดว่าเจ้าเด็กคนนี้กำลังฝันและยังพูดอะไรในฝันออกมาอีกด้วย
“ศีรษะไม่ได้รับบาดเจ็บ มือนี้…มือดูเหมือนจะหักเล็กน้อย ไม่เป็นไรแค่รักษาบำรุงหน่อยก็หายแล้ว แข้งขาก็ยังอยู่ดี” ท่านตาหลินถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หลังจากที่ผู้เฒ่าหลินพูดจบเซี่ยผิงกั่งก็ก้าวเข้าไปข้างหน้าแล้วตบหน้าเซี่ยผิงไหวดัง เผียะ ทันทีก่อนจะชักมือกลับมา
ผู้เฒ่าหลินตกใจจนตัวสั่น
เวลานี้เขาเพิ่งจะสังเกตเห็น…
ลูกชายคนโตของโจรแซ่เซี่ย
เพียงแค่เหลือบมองแวบเดียวแขนขาแก่ๆ ของเขาก็ใช้การไม่ได้อ่อนแรงลงเสียแล้ว
ส่วนหลินหยาเซียงขมวดคิ้ว นางเองก็ตกใจแต่ก็ตอบสนองรวดเร็วด้วยการก้าวเข้าไปพยุงผู้เฒ่าหลินไว้ ปกป้องไม่ให้ลูกชายโจรผู้นี้ทำร้ายผู้บริสุทธิ์
“ตามองไม่เห็น หูฟังไม่ได้ยิน…”
เดิมทีเซี่ยผิงไหวยังคงท่องจำอยู่ แต่จู่ๆ เขาก็ถูกตบหน้าจนรู้สึกตัวและแทบจะกระโดดตัวลอยเลยทีเดียว “ใครตบข้า! พี่ พี่ พี่…พี่ชายใหญ่…”
สองตาดำๆ ของเขามองไปยังเซี่ยผิงกั่งด้วยความหวาดกลัวจนหัวหด
“ยังหายใจอยู่อีกหรือ” เซี่ยผิงกั่งเยาะเขา “เจ้านี่ช่างใจกล้าดีนะ นอนบนเตียงดีๆ ไม่ชอบ อยากจะนอนในโลง? หรือจะให้ข้าเปลี่ยนเตียงของเจ้าในบ้านออกไปดีแล้วขุดหลุมรองดินให้เจ้าลงไปอยู่ในนั้น ต่อไปถ้าคิดถึงข้าก็ค่อยโผล่หน้าออกมาดู?”
“…” เซี่ยเฉียวไอหลายครั้งด้วยความตกใจเมื่อได้ยินคำพูดของเขา
นางถอยหลังสองก้าวอย่า
