งระมัดระวัง
รังสีไม่เป็นมิตรรุนแรงจนนางไม่อยากยุ่ง
เซี่ยผิงไหวรู้สึกว่าตนเองโดนใส่ความ เขางุนงงไปหมดแล้ว “ชายใหญ่ ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร…”
“หากข้าไม่มาอยู่ที่นี่แล้ว เจ้าคงหาชีวิตไม่ไปแล้ว” เซี่ยผิงกั่งแทบอยากเตะเขาเข้าสักป๊าบ “ลืมตาโง่ๆ ของเจ้าดูสิ คนที่อยู่ที่นี่เขาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าจนไม่ได้นอนกันทั้งคืนน่ะ สุขภาพของพี่สาวเจ้าเป็นอย่างไรเจ้าไม่รู้หรือ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาข้าจะสับเจ้าทั้งเป็น!”
“…” เซี่ยผิงไหวตกใจกลัวจนเริ่มสะอึกแล้ว
สะอึกครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ยอมหยุด
ดวงตาน้อยๆ แอบมองไปรอบๆ
แล้วเขาก็ต้องอึ้งงันไป
นี่มันเกิดอะไรขึ้น!?
“ทำไม…มันพังแล้วเล่า…” เสียงของเซี่ยผิงไหวนั้นเบามาก “ไม่ ไม่น่า…ฮึก เพราะข้าเตะมันหรือ…แต่ข้าจำได้… ข้าจำได้…ฮึก…”
เซี่ยผิงไหวคิดอยู่ครู่หนึ่ง
จู่ๆ เขาก็แยกความจริงกับความฝันไม่ออกแล้ว
เขาจำได้ว่าเขาเตะประตูจนเปิดแต่มันไม่ได้พังแต่เขาเข้าไปในที่มืดแห่งหนึ่ง แล้วก็มีชายโง่คนหนึ่งที่เอาแต่ตีเหล็กและยังใช้ให้เขาตี ค้อนใหญ่นั้นหนักมากจนแขนเขาแทบหัก…
แขน…
“ซี๊ด…เจ็บมาก! ข้าเจ็บมากเลย ข้าจะตายแล้วใช่ไหมเนี่ย!” เซี่ยผิงไหวใช้มือซ้ายจับมือขวาไว้ เขาเพิ่งจะได้สติกลับมาในเวลานี้
ทุกคนต่างก็พูดไม่ออก
เขาโดนถล่มทับอยู่ใต้พื้นนานขนาดนี้กลับไม่มีความรู้สึกตัวใดๆ เลยหรือ
ตอนนี้เขาถึงจะรู้ตัว มันช้าไปหน่อยไหม
อย่างไรก็ตามเด็กคนนี้โชคดีจริงๆ รอดชีวิตมาได้ในเวลานี้
หากเซ
