ับบ้านด้วยความเบิกบาน
“พี่หญิงใหญ่ คนตระกูลหลินไร้หัวใจทั้งนั้น” เซี่ยผิงไหวราวกับได้พบที่พึ่ง เขาเอ่ยกับเซี่ยเฉียวไม่หยุด “ครอบครัวพวกเขายุ่งมาก พวกเขาเช่าเรือนนี้แค่เดือนเดียวเท่านั้น พวกเขายังรับงานจากร้านยาและต้องปรุงยาตลอดทั้งวัน ทำเอาทั้งบ้านมีแต่กลิ่นยาตลบอบอวลไปหมด สองวันมานี้ข้านอนหลับไม่สนิทเลย!”
“ส่วนท่านป้าใหญ่ เมื่อวานกลางดึกนางก็ออกไปทำคลอดให้คนอื่น แถมยังลากข้าไปด้วยให้ข้าช่วยถือของให้นาง ข้าคอยอยู่ข้างนอกได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้หญิงคนนั้นดังออกมาจากข้างใน มันน่ากลัวมาก” สองตาของเซี่ยผิงไหวกระพริบปริบๆ
เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็ยกมุมปากแย้มยิ้มทันที
ไม่เลวนี่ ทรมานเขาได้ดี
เมื่อเซี่ยเฉียวเข้าไปในเรือนก็เห็นเซี่ยซีกำลังนั่งยองๆ อยู่กับพื้นเล่นกับสุนัขสีดำตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งอยู่
“เมื่อวานพ่อค้าผ่านมา ซีเอ๋อร์มองเจ้าหมาดำน้อยตัวนี้ไม่วางตา ข้าก็เลยซื้อมาให้นางเลี้ยงเล่น” หลินหยาเซียงถูมือของนางไปมา “ข้าก็ไม่รู้ว่าคุณหนูจากตระกูลใหญ่อย่างพวกเจ้าจะแตะมันได้ไหม แต่มันไม่สกปรกหรอกนะ”
