นี่” เซี่ยผิงไหวเอยถามอย่างน่าสงสาร
เซี่ยเฉียวยื่นหน้าออกไปมองยังทิศทางที่เซี่ยผิงไหวมองไป
นางกลับได้พบว่าท่านตาหลินกำลังอยู่ในเรือนของคนอื่น เวลานี้เขากำลังนั่งยองๆ อยู่กับพื้นและจัดการกับสิ่งสกปรกในปากของผู้อื่น ทั้งเนื้อตัวและมือของเขาสกปรกเปรอะเปื้อนไปหมด
“ท่านตาหลินกำลังช่วยคนอื่นอยู่หรือ” เซี่ยเฉียวสงสัยเล็กน้อย
“อืม เขาได้ยินเสียงคนร้องตะโกนจึงได้ออกมาดู ก็พบคนคนนี้นอนอยู่บนพื้นชักกระตุกไม่หยุด เขายังอาเจียนเอาของสกปรกออกมาด้วย…” เซี่ยผิงไหวพูดจบก็กลั้นสีหน้ารังเกียจเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป “น่าขยะแขยงมากเลยพี่หญิงใหญ่ นี่มันน่าขยะแขยงยิ่งกว่ามูลม้าเสียอีก”
เซี่ยผิงไหวเพิ่งพูดจบก็ได้ยินท่านตาหลินที่อยู่ข้างในเอ่ยขึ้น “ข้าทำความสะอาดสิ่งสกปรกนี้ออกหมดแล้ว อาการชักกระตุกก็สงบลงแล้ว แต่เขาก็ยังต้องไปหาหมออยู่ดี ข้าเป็นแค่หมอเร่ร่อน ดูท่าพวกเจ้าคงไม่วางใจเท่าไร ไปให้ร้านยาใหญ่ดูเสียหน่อยเถอะ”
ท่านตาหลินยืนขึ้นอย่างอ่อนโยน เขาเช็ดมือพลางยิ้มจากนั้นก็ออกมาจากเรือนของคนผู้นั้น
เซี่ยผิงไหวรีบหันหน้าหนีและอยู่ให้ห่างจากท่านตาหลิน
ท่านตาหลินชะงักไปครู่หนึ่งจากนั้นจึงเอ่ย “สกปรกแล้วใช่หรือไม่ กลับไปล้างหน่อยก็ได้แล้ว เมื่อครู่ถ้าข้าไม่ลงมือล่ะก็เกรงว่าคนผู้นั้นคงจะสำลักอาเจียนจนตาย เจ้าดูสิแลกกับความสกปรกแค่นี้ ก็ได้ชีวิตคนคนหนึ่งกลับคืนมาเชียวนะ คุ้มค่าแค่ไหน”
ท่านตาหลินพูดจบก็หิ้วหีบยากล
