เจ้า…ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าอีก” น้ำเสียงของเจียงไทเฮาแตกพร่าและแหบแห้ง แต่ก็ยังทำให้คนรู้สึกได้ถึงอำนาจบารมีของนาง
“เสด็จแม่…” องค์หญิงลั่วซูรีบคุกเข่าลงแล้วคลานเข้าใกล้ “ราชบุตรเขยมีโทษตาย แต่ลูกๆ ของข้า…พวกเขาบริสุทธิ์ ทั้งยังไม่รู้เรื่องที่บิดาทำลงไป ข้าขอร้องท่านล่ะ ละเว้นชีวิตพวกเขาเถอะ…”
“พวกเขาไม่รู้ แล้วเจ้าล่ะ คนที่เป็นแม่อย่างเจ้า ไม่รู้เลยหรือ” สายตาที่เจียงไทเฮาใช้มองนางในเวลานี้เต็มไปด้วยความชิงชัง
“ข้าไม่รู้ว่าเขาฆ่าเสด็จพี่ หากข้ารู้ว่าเขาเป็นฆาตกร ต่อให้ข้าจะชอบเขามาแค่ไหน ข้าก็จะต้องฆ่าเขาแก้แค้นให้เสด็จพี่แน่นอน” ลั่วซูรีบเอ่ย
เมื่อเจียงไทเฮาได้ยินเช่นนั้นก็มองนางด้วยสายตาราวกับเห็นคนแปลกหน้ามากยิ่งขึ้น
“เสียงแรงที่เมื่อก่อนข้ารักเอ็นดูเจ้า เจ้ายังห่างไกลจากซิงโม่นัก ปากปราศรัยน้ำใจเชือดคอ ชีวิตคนตั้งร้อยกว่าชีวิตแต่เจ้ากลับแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เจ้าคิดว่าข้าตำหนิเจ้าแค่เพราะซิงโม่หรอกหรือ” เจียงไทเฮาส่ายศีรษะ “เจ้าไม่คู่ควรที่จะเป็นคนในราชวงศ์”
ฮ่องเต้ยังคงนิ่งเงียบมาตลอด
เมื่อได้ยินเช่นนี้เขาก็พอจะรู้แล้ว
หลายปีมานี้เขามีเมตตาต่อตระกูลโจวก็เพราะเห็นแก่ลั่วซู หากไทเฮายืนกรานที่จะข้อรองแทนลั่วซู การไว้ชีวิตลั่วซูและลูกๆ ของนางก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
ทว่าในเวลานี้เขาไม่จำเป็นที่จะต้องลงโทษสถานเบาแล้ว
คดีของตระกูลโจวได้รับการตัดสินอย่างรวดเร็ว แค่ชั่วข้ามคืนทั้งตร
