นโลงศพนี่เป็นเสด็จป้าของข้าองค์หญิงซิงโม่ใช่หรือไม่” รัชทายาทเอ่ยถามตรงไปตรงมา
องค์หญิงลั่วซูได้ยินเช่นนั้นก็หันหน้ากลับมาด้วยความตกใจ “ใคร…เจ้าว่า นี่เป็นใครนะ!”
“ถูกต้อง” ราชบุตรเขยโจวกลับตอบกลับด้วยท่าทีสงบยิ่ง
องค์หญิงลั่วซูเซไปทันที
พริบตานั้นสีหน้าของนางก็ไร้สีเลือดและจับจ้องแน่นิ่งไปที่ราชบุตรเขยของนางเอง
“ตอนนั้นเสด็จป้าของข้านึกสนุกจึงแต่งตัวเป็นสาวใช้ออกนอกวังไป พร้อมกับสนมนางหนึ่งที่ออกไปเยี่ยมญาติ ต่อมาก็ไม่มีข่าวคราวใดๆ อีกเลย ทั้งที่ในความเป็นจริงนางถูกเจ้าฆ่าตายไปแล้ว” รัชทายาทเอ่ย
ราชบุตรเขยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
เขาเองก็รู้ดีว่าตนเองไม่อาจจะรอดพ้นไปได้ รัชทายาทมั่นใจถึงขนาดนี้เขาต้องรู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้วแน่นอน
ดังนั้นหลังจากนั้นไม่นานเขาจึงพยักหน้าอย่างสงบ “ถูกต้อง”
“ทำไม” รัชทายาทเอ่ยถาม
องค์หญิงลั่วซูสั่นสะท้านไปทั้งตัว ดวงตาทั้งคู่ของนางเป็นสีแดงเลือด!
โดยเฉพาะเมื่อนางได้ยินราชบุตรเขยยอมรับ พริบตานั้นนางรู้สึกราวกับว่าแรงสนับสนุนทั้งหมดหายวับไปกับตา เจ็บปวดใจเหลือเกิน
“องค์หญิงซิงโม่…สูงส่งล้ำค่า ผู้ชายทุกคนบนโลกนี้…” แววตาของราชบุตรเขยโจวกระเพื่อมไหวเล็กน้อย “ผู้ชายทุกคนบนโลกนี้ได้เห็นนางก็หลงใหล แต่ไม่ได้รวมถึงตัวข้าด้วย”
“เดิมทีข้างกายข้ามีคนรักในวัยเด็กอยู่แล้ว นางเป็นลูกสาวของแม่นมของข้า มีฐานะไม่สูงส่ง แต่…อ่อนโยนและมีคุณธรรม เติบโตมาด้วยกันกับข้า ข้าสาบา
