านป้า ท่านลุง น้องๆ! ข้าขอโทษ ข้าผิดไปแล้ว!” เขาตะโกนออกไปอย่างกล้าหาญชาญชัย
หลังจากเอ่ยออกไปแล้วเขาก็วิ่งหนีไปทันที
น่าอายชะมัด!
ในห้องรับรองแขกผู้เฒ่าหลินและคนอื่นๆ ก็พากันประหลาดใจ
จากนั้นพวกเขาก็เผยสีหน้าท่าทางเมตตาและซาบซึ้ง
“เด็กคนนี้…ก็แค่ปากแข็งและใจอ่อน ดูสิ นี่ก็ดูเหมือนจะรู้ความอยู่บ้างไม่ใช่หรือ” ผู้เฒ่าหลินเอ่ย
“ข้าว่าแปดในสิบส่วนน่าจะเป็นเพราะคุณหนูใหญ่เซี่ยคนนั้น ใช้วิธีอะไรเสียมากกว่าเขาถึงยอมก้มหัวให้ แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็นับว่ารู้สึกยืดได้หดได้และรู้จักที่จะอาย ก็ไม่เลว” หลินหยาเซียงแย้มยิ้ม
ในความดื้อรั้นเจ้าเด็กบ้านี่ก็ยังมีความขลาดกลัวอยู่บ้าง อายุน้อยแค่นี้กลับขี้โมโห น่าสนใจเสียจริง
ถึงอย่างไรก็เป็นลูกของน้องสาวตัวเอง นางจะไปโกรธเขาจริงๆ ได้อย่างไรกัน
ถึงจะโกรธ ก็เป็นความโกรธที่มีต่อโจรแซ่เซี่ยเท่านั้น
เขาแย่งชิงน้องสาวของนางไปแต่ดูแลนางไม่ดี ปล่อยให้นางตายเพราะคลอดลูกยาก นางทิ้งลูกไว้ข้างหลังก็ไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนอะไรมากมาย ช่างเป็นสามีที่ป่าเถื่อน!
เมื่อหลินหยาเซียงนึกถึงเซี่ยหนิวซานขึ้นมาก็แทบอดไม่ไหวที่จะเอามีดทำครัวตัดหัวสุนัขของเขา
น่าเสียดายที่เซี่ยหนิวซานไม่อยู่บ้าน จากที่ได้ฟังจากคุณหนูใหญ่เซี่ยมา…เขานำทหารออกไปปราบปรามโจรแล้ว!?
โจรออกไปปราบปรามโจรน่าขันยิ่งนัก
หลินหยาเซียงรู้สึกเกลียดชังเขาก็จริงแต่นางเองก็รู้ว่าความโกรธเคืองนี้ต้องเก็บไว้ในใจเท่
