ั้งจนทั้งลำบาก
เซี่ยผิงไหวพูดจาไม่เหมาะสม สายตาที่มองคนตระกูลหลินก็เด็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม
แม้แต่เซี่ยเฉียวเองก็ยังนึกไม่ถึงว่าเขาจะพูดคำเหล่านี้ออกมาได้
“ท่านแม่?” สีหน้าของหลินหยาเซียงทะมึนมืดทันทีที่ได้ฟังคำพูดของเซี่ยผิงไหว “คนภายนอกพูดกันว่าหลูซื่อดีต่อพวกเจ้า พวกข้าก็รู้สึกยินดีไปกับพวกเจ้าด้วยที่ได้พบกับแม่เลี้ยงที่จิตใจดี แต่ข้าดูๆ แล้ว แม้แต่จะสอนให้เจ้ามีมารยาทยังทำไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าคนคนนี้ไม่ได้เรื่อง ถูกโจรแซ่เซี่ยขับไล่ออกไปก็ไม่ถือว่าไร้เหตุผลแล้ว”
ท่านแม่ ใครคือท่านแม่ของเขา
ขอแค่มีชื่ออยู่ในสำมะโนครัวเท่านั้น เขาก็สามารถเรียกภรรยาทั้งสามของโจรแซ่เซี่ยว่าท่านแม่ได้ทั้งนั้น หากไม่เรียกก็แปลว่าเขาไม่รู้ความ
ตอนนี้หลูซื่อคนนั้นจากไปแล้ว แต่เขากลับยังเรียกนางเช่นนั้น?
เขาเป็นเด็กดีที่กตัญญูรู้คุณคน แต่หลูซื่อกลับสอนให้เขาดูถูกครบครัวมารดา จะเห็นได้ว่าผู้หญิงคนนี้ใจแคบ ไม่ใช่คนดี เรื่องเล็กๆ แค่นี้แต่เขากลับแยกแยะถูกผิดไม่ได้ทำให้นางรู้สึกผิดหวังจริงๆ
“หยาเอ่อร์” ผู้เฒ่าหลินจ้องหน้าหลินหยาเซียงด้วยสีหน้าไม่พอใจ
พวกเขามาที่นี่ในฐานะแขก แม้ว่าจะมีอะไรที่ไม่น่าพอใจอยู่บ้าง พวกเขาไม่ควรพูดออกมาให้เจ้าของบ้านไม่พอใจ
หลินหยาเซียงระบายลมหายใจจากนั้นจึงเอ่ยกับเซี่ยเฉียว “คุณหนูใหญ่เซี่ย ข้าเป็นคนนิสัยตรงๆ เจ้าอย่าได้แปลกใจไป เพื่อที่จะได้พบหน้าเด็กสองคนนี้หลายปีมานี้พวกเร
