เมา
นางก็ส่งสาวใช้ตระกูลซย่ากลับไปรายงานว่าซย่าหย่าอวิ๋นจะพักอยู่ที่นี่คืนหนึ่ง
หลังจากนั้นกลางดึกคนของตระกูลซย่าก็ถูกเชิญตัวให้มานำตัวซย่าหย่าอวิ๋นกลับไป
สองสามีและภรรยาสีหน้ามืดมน ในขณะที่ซย่าหย่าอวิ๋นยังคงมึนเมาไม่ได้สติอยู่ เสื้อผ้าของนางก็ไม่เรียบร้อย
เมื่อนางตื่นขึ้นในเช้าวันถัดมา บิดามารดาของนางก็นั่งอยู่หน้าเตียงมองนางอย่างเย็นชา
นางโดนตบอีกครั้ง
“ไม่รู้จักรักตัวเอง!” บิดาของนางรู้สึกผิดหวังอย่างยิ่ง
“ท่านพ่อ?” ซย่าหย่าอวิ๋นมองเขาอย่างไร้เดียงสา
นางก็รู้สึกว่าร่างกายตนเองไม่สบายอยู่บ้าง แต่นางจำอะไรไม่ได้ ยิ่งไม่ได้คิดถึงตรงนั้นเลย
มารดาของนางใจอ่อนยวบ “หย่าเอ๋อร์ เมื่อวานเจ้าดื่มจนเมามาย กลับ กลับเข้าห้องนอนของน้าเหมียวตระกูลต่ง ใต้เท้าต่ง เขา…เขาก็ดื่มจนเมามายเช่นกัน ก็เลยเข้าใจผิดคิดว่าเจ้าเป็นน้าเหมียว เขา…ย่ำยีเจ้าไปแล้ว!”
“กรี๊ด เป็นไปไม่ได้! ท่านแม่โกหกข้า” ซย่าหย่าอวิ๋นแทบบ้าแล้ว!
มันจะเป็นไปได้อย่างไร!
นางจำได้ จำได้ว่าเมื่อคืน…
ซย่าหย่าอวิ๋นพยายามนึกย้อนไป และหลังจากที่นึกขึ้นได้ใบหน้าของนางก็ซีดเผือดและแข็งค้างไปแล้ว
เมื่อคืนนางดื่มไปนิดหน่อย และเพราะยังค่ำอยู่นางจึงไปหาน้าเหมียว
น้าเหมียวเป็นอนุของใต้เท้าต่ง หลังจากที่มารดาแท้ๆ ของพี่หญิงต่งตายไป นางก็แต่งเข้าบ้านมาดูแลเด็กๆ…
ตอนนั้นน้าเหมียวลากนางไปกินอาหารอีกหลายจาน ทั้งดื่มต่ออีกเล็กน้อย ต่อมา น้าเหมียวดูเหมื
